నా నేను...

 

తెల్ల పేజీల మీదున్న ఎగుడుదిగుడు జీవితాన్ని
రూళ్ళ పేజీల  పుస్తకంలోకి ఎక్కిస్తున్నప్పుడల్లా

ఒక దీపాన్ని అరచేతిలో ఎత్తి పట్టుకుంటావుగా

అప్పుడు అనుకుంటాను...

ఆ గరుకు చెంపల మధ్య వాలిన కుదురైన నవ్వుని చూస్తూ

చాలా గట్టిగా అనుకుంటాను....

నేనెవరో ఆ నా నించి పారిపోవాలని!

కొన్ని నిస్సహాయతలూ.. అనేక చీకట్లూ

కలిసి వేసిన తోవల వెంట
అపసవ్యాల బలవంతపు అడుగులూ

ఈ ఆనవాళ్ళన్నీ

విరిగిన అద్దంలోకి విసిరేసి

మెల్లగా నా నించి నేను తప్పించుకుపోవాలని...

నీకు తెలియడం కోసమే జీవితం మొదటి కంటా వెళ్ళి

మళ్ళీ బతికి రావాలనీ

కేవలం అందుకోసమే నా నించి నేను వెనక్కి పారిపోతుంటానా...

వేసవి వెళ్ళాక కూడా భళ్లున నవ్వుకుంటూ పూచే బొండుమల్లెల్లా

ఇక్కడో నేనూ.. అక్కడో నేనూ

సీమచింతకాయల వాటాలేస్తూ

కొత్త రిబ్బన్ల కోసం మారాం చేస్తూ

అమ్మకోసం గవ్వలేరుతూ

వోణీ కొంగు కింద వానలో తడుస్తూ

నానమ్మ చేతికర్రనవుతూ

గాబు నీళ్ళలో జాబిల్లిని ముద్దు చేస్తూ

పదిలంగా దాచుకుని అప్పుడప్పుడూ

ముచ్చటగా  చదువుకునే వాక్యాల్లాంటి నేను...

ఆ పరుగులో ఎదురవుతున్నాను!

వదిలేయాల్సినవి సరే... మరి వొడిసి పట్టుకుని

ఎప్పటికీ అట్టిపెట్టేసుకోవాల్సిన... నాక్కావాల్సిన నేను

వాయిల్ చీర కుచ్చిళ్ళలో వెన్నెల పాటలు పాడుతున్న నీకు

మరొక్కసారి పరిచయమవ్వనీ!

నేనంటే తప్పొప్పుల నేనని

అర్ధమవ్వనీ!!

ఉదారంగా గదిలోకి వీస్తున్న నిమ్మచెట్టు గాలిని

కాస్త ముఖానికి రాసుకుంటూ

పైకి లేచి ముద్దు పెట్టుకున్నావు చూడూ...

ఎందుకనో కాస్త చెప్పవూ!?

----
మొదటి ప్రచురణ - ATA సావనీర్ జులై 2022

వెళ్తూ... వెళ్తూ...

 

 

 

-- TANA Souvenir, July 2019 

నాకు నచ్చిన కవిత - పాట ఒకటి

 

నా కవితల్లో ఆయనకి నచ్చని ఆడంబరాలూ, దీర్ఘాలూ చాలా ఉంటాయని నా గట్టి నమ్మకం. అందుకే నా రచనలేవీ ఒకటీ రెండు లైన్ల కంటే ఎక్కువ తన కళ్ళని పట్టి ఉంచవని అనుకుంటాను!

కానీ, నా అంచనాలని పక్కకి తోస్తూ ఈ స్పందన.... చదివాక ఎలా ధన్యవాదాలు చెప్పాలో తెలీక నాకు తెలిసిన భాష మొహం చాటేస్తోందిప్పుడు! ధన్యవాదాలు, భూషణ్ గారూ!

అప్పుడెప్పుడో చెప్పినట్టు, మొదటి ప్రయత్నంలోనే ఐఐటీ లో ఇష్టమైన సబ్జెక్ట్ లో సీట్ వచ్చిన ఆనందం!!! 

-- April 2018

పాట ఒకటి…

ఖచ్చితంగా ఇలాంటప్పుడనేం కాదు కానీ
బద్దకపు మధ్యాహ్నాలు నింపాది నీడల్లోకి వాలుతున్నప్పుడో
నిదురించే ఆకుల మధ్య వెన్నెల విరిగిపడుతున్న సమయాల్లోనో
పాట ఒకటి గుర్తుకొస్తుంది, లీలగా.

మసకబారిన ఒకానొక సాయంత్రంలో ముడుచుకున్న టీకొట్టూ
ఓ మూల బరువుగా ఊగుతున్న రేడియో
మరుగుతున్న టీ లోంచి సుడులు తిరుగుతూ,
టప్… టప్… చూరు నీళ్ళని దాటుకొచ్చి
మొదటిసారిగా పలకరించిందీ పాట!

చెదురు మదురు వర్షాన్నో లేక చిందరవందర గాలినో
గబగబా దాటేస్తున్న అడుగులకి
అడ్డుపడి ఆపింది!
అత్యంత ప్రియమైన వ్యక్తి చెయ్యి పట్టి పిలిచినట్టు
కదలలేక… వదలలేక...
చినుకులతో చేయి కలిపి పాటలో ఒలికిపోయిన
అప్పటి నేను మొత్తంగా గుర్తొచ్చేశాను కానీ
పాట మాత్రం ఇంకా, లీలగానే!

పొడవాటి కాలేజీ కారిడార్లలో
ఈ పాటతో మొదలైన పరిచయాలు, పదిలపడ్ద ఇష్టాలు
చీకటి ఒంటరి వేళల్లో ఈ పాటనెక్కి
చేసిన పాలపుంతల ప్రయాణాలు
ధూళిలా సనసన్నగా రాలుతున్న జ్ఞాపకాలు

ఇన్నేళ్ళ పగుళ్ళలో చెల్లాచెదరయి ఎక్కడ ఇరుక్కుపోయిందో
పనుల మధ్య నిశ్శబ్దంలో ఇప్పుడు వుండుండీ ఊగులాడుతోంది!
నీళ్ళ చప్పుళ్ళనీ పిల్లల అల్లర్లనీ తన జట్టులోకి చేర్చుకుని
మొదలూ చివరా కాని రెండు మూడు పదాల పరదా చాటు నుండి
దొరికీ దొరక్కుండా దాగుడుమూతలాడుతూ…
ఈ పాట ఒకటి, ఉక్రోషాన్ని ఉదారంగా ఇస్తోంది!

కలత నిద్ర ఒత్తిగిలిలో ఏ నడిఝామునో
ఎక్కడిదో ఒక గాలి తెర మగత కళ్ళని తాకిపోతుందా,
గజిబిజి జ్ఞాపకాల ప్రవాహాల్ని తప్పించుకుని
పాట మొత్తం పెదవుల మీదకి చేరిపోతుంది!
మహా శూన్యంలోకి ఒక పక్షి ఈక జారుతున్నట్టు
పల్చటి తేలిక… కాస్త శాంతి… చిన్న నిట్టూర్పూ!


(మొదటి ప్రచురణ ఈమాట లో)

గుబురుకొమ్మల చెట్టు...

ఎందుకో ఎక్కడా ఆగబుద్దీ కాదు

అలా అని అంతా వదిలేసి వెళ్ళాలనీ ఉండదు..

లేతకాంతి చిన్నగా కుదిపి లేపడంతోనే

ఆకాశం ఆట మైదానం అవుతుంది...

గెలుపు అవసరం లేని నింపాది పరుగులు మొదలవుతాయో లేదో

వేధించే దాహాలన్నీ దారి తప్పుకుంటాయి!

 

కింద నించి చేతులు జాచి పిలుస్తున్న

పాపాయి నవ్వులన్నీ

మెత్తటి మట్టి వాసనని మోసుకొచ్చినప్పుడల్లా

ఇక ఉండలేక మహా ఇష్టంతోనే దిగి వస్తాను..

తెల్లటి గోడలమీదనో, పెరటి మొక్కల మధ్యనో

ఎంతో కొంతసేపు సావకాశంగానే గడుపుతాను కానీ

అక్కడా ఆగలేను..

ఒక అన్యమస్కపు క్షణం చివర్లో తటాలున లేచెళ్ళక ఉండలేను!

 

గోపురం గూడులో నింపాదిగా శ్వాస తీసుకుంటూ
దుమ్మూ దుమారమూ దాటేస్తుంటాను..

విసిరేసే ముసురొకటి వచ్చినప్పుడే

గుబురుకొమ్మల చెట్టొకటి ఆసరా ఇచ్చింది.

గూళ్ళు కట్టుకున్న జంటల గురించీ,

వాటిని వదిలి వెళ్ళిన గువ్వల గురించీ

చెమ్మగిల్లిన కధలెన్నో చెప్పింది.

ఇప్పటివో, గతజన్మవో తెల్చుకోలేని జ్ఞాపకాలలో

కరిగీ, కదిలీ వెక్కి వెక్కి ఏడ్చేశాననుకుంటా
మెత్తని ఆకుల మధ్యలోకి హత్తుకుంది!

 

గడ్డిపూల మైదానాలు దాటెళ్ళుతున్నాను
ఎప్పటి అసహనాలూ, అయోమయాలో

వేకువఝాము వెలుతురులో వదిలించేసుకుంటూ..

వీచే గాలుల మధ్య చిన్నగా చలించే లేత అకులూ,

చెట్టంతా అలుముకున్న గోరువెచ్చని శాంతీ గుర్తుకొస్తూనే

ఎందుకో అంతా వదిలేయాలనిపించింది..

అక్కడికే వెళ్ళిపోవాలనీ తెలిసిపోయింది!

 

రివ్వున తిరిగివెళ్ళానా
వేల కనురెప్పలై రాత్రంతా కాపాడిన పచ్చదనం

ఖండాలుగా కొట్టివేయబడి కనబడింది!

విరిగిన నీడలేమో బుగ్గలు తుడుచుకుంటున్నాయి!!

 

 

మొదటి ప్రచురణ TFAS 30th Anniversary Souvenir ప్రతిభ లో (pg. 113)

నువ్వుండి వుంటే...

నువ్వుండి ఉంటే బావుండనే సమయాలు కొన్ని ఉంటాయి.. 

 

పొడవాటి యూకలిప్టస్ చెట్ల మధ్యలో

రెపరెపలాడే కాంతి నీడల్లో

వదలలేక.. వదిలి కదల్లేక.. తచ్చట్లాడిన ఆ ఒక రోజుని

మడతలు తీసి

దిగులు సాయంత్రాల ముందరంతా పరుచుకున్నప్పుడల్లా

పక్కన నువ్వుంటే బావుండుననే అనిపిస్తుంది.. 

 

తీరిక లేని పగళ్ళ చివర్లలో

ఏమీ చేయాలనిపించని సమయాలు కొన్నుంటాయి..

సెలయేటి అలల మీద దక్షిణపు గాలి సేదతీరే సమయాలు..

వాగు పక్కన మన పచ్చపూలచెట్టు నీళ్ళల్లోకి తొంగి చూసుకుంటూ

పూలరెక్కల్ని సరిచేసుకునే సమయాలు..

అధాటుగా తగిలి.. ఇంకాస్త తాకి.. అనాలోచితంగానే అరచేతుల్ని ముడివేసి

గలగలమంటూ నడవాలనిపించే అలాంటి సమయాల్లో

నువ్వు లేవని ఎంతో కొంత ఎక్కువగానే బరువేస్తుంది! 

 

వెన్నెల్లో వర్షం కురవదెందుకనీ!?

చీకటి గుత్తులుగా కట్టిన ఒకనాటి ఆకాశాన్ని చూస్తూ అడిగినప్పుడనుకుంటా

పెదవులకు పెదవులు ఆన్చి,

దాటెళ్ళిపోయిన వాననీ

ఇంకా నింగి సరిహద్దుల్లోకి కూడా చేరుకోని వెన్నెల్నీ

అన్నీ కలగలిపిన ఏడుకాలాల స్వప్నాన్నీ

నా కోసం వెదికి తెచ్చి

నీ పాటికి నువ్వు వెళ్లిపోయావ్.. 

 

ఆగి ఆగి సంతోషపెట్టే ఆ చిన్ని కలవరం

చెంపల్ని నిమిరినప్పుడల్లా

పక్కన నువ్వుంటే చెప్పలేనంత బావుండుననే అనిపిస్తుంది!

 

మొదటి ప్రచురణ 20th TANA Conference Souvenir-2015 July

 

 

రెండే ఋతువులు నాకెప్పుడూ!

సరే కానీ, ఇక్కడున్నట్టు వచ్చేయకూడదూ..

దిగుల్లేని తీరిక అస్సలుండదని తెలిసి
తలుపులన్నీ బార్లా తెరిచి

ఆ మూలా ఈ మూలా రెపరెపలాడుతున్న చీకట్లని

ఊడ్చి తుడిచేసి,

సగం రాసిన ఉత్తరాలన్నీ సర్దిపెట్టి,

వాకిట్లో గాలితెరలు వరుసగా వేలాడదీసుకుంటూ

అదేపనిగా ఎదురుచూడలేను కానీ..

గుమ్మానికి కనురెప్పల్ని అతికించి వదిలేస్తాను!

ఆకాశం ఆ కనిపించే నల్లటి కొండల వెనగ్గా వెళ్ళి
నీలాన్నికొంచెం కొంచెంగా ఒంపేసుకోకముందే

వచ్చేశావనుకో..
వస్తూ వస్తూ..
రహస్య రాత్రుళ్ళకి మనం రాసీ పూసీ మిగిల్చేసిన రంగులూ తెచ్చేశావనుకో
కిటికీ అవతల ముడుచుకు కూర్చున్న సుదీర్ఘ శిశిరానికి

కాసిని ఊగే పూవులూ, ఎగిరే గువ్వలూ అద్దేస్తాను!

నువ్వొచ్చాక ఒకటి.. వచ్చి వెళ్ళాక మరొకటీ
రెండే ఋతువులు నాకెప్పుడూ!

గుర్తుంచుకుందామనుకుని కూడా మర్చిపోతావెందుకో !!

పచ్చిక పొరల మధ్య నించి ఓ పిల్లగాలి

చాలా సేపట్నించే కాళ్ళావేళ్ళా పడుతోంది
పొద్దుటి ఎండ తరపున క్షమాపణలు అడుగుతోంది

వెలుతురు నవ్వులు మోసుకుంటూ ఇక నువ్వు వచ్చేయొచ్చు!

అనుకున్నంత కష్టమేం కాదు కూడా!

అడగాలనిపించని ప్రశ్నల్నీ, అడుగులు పడనీయని అలసటనీ

కాస్త కాస్తా దాటుకుంటూ

కాసేపలా వచ్చి కూర్చుంటే చాలు..
బాకీ ఉన్న జీవితంలోంచి

మనవే అయిన పాటల్లో విచ్చుకునే పూల తోటల్నీ,

వాటినే అంటిపెట్టుకున్న ఇంకొన్ని మసక రాత్రిళ్ళనీ  రాసిచ్చేస్తాను!



మొదటి ప్రచురణ సారంగలో....
 
 

కవిత ఒకటి...

కవిత ఒకటి మనసునే పట్టుకు వేళ్ళాడుతోంది,

ఆ వాక్యాలన్నీ పెదవుల్నే అంటిపెట్టుకున్నాయి,

ఎగురుతున్నాయి అటూ ఇటూ సీతాకోకచిలుకల్లా

పదాలు కాగితం పైన మాత్రం కుదురుకోకుండా!

ఎప్పట్నించీ కూర్చున్నానో, బంగారం

తెల్ల కాగితం మీద నీ పేరు రాసుకుని..

 

ఒక్క నీ పేరు మాత్రం పూర్తయింది..

అవునూ, ఇంతకన్నా మంచి కవిత్వం ఏముంటుందేమిటీ!? 

    

     

~ గుల్జార్ 

   

    

 

గుల్జార్ కవితలు

*****

ఒక పురాతన ఋతువేదో తిరిగొచ్చింది
తోడుగా జ్ఞాపకాల తూరుపునీ తెచ్చుకుంది.
ఇలా అరుదుగా జరుగుతుంది,
తన సమక్షంలోనే విరహమూ వేధిస్తుంటుంది!!

*****

నా నిశ్శబ్దం నడిచేది
నీ సుదీర్ఘ మౌనంగుండానే!
అదేమంటుందో వింటాను....
నా గురించేవో కూడా చెప్పుకుంటూ!!

*****

Amaltas:

వెనకాల కిటికీ తెరిచినప్పుడల్లా
కాసేపు తదేకంగా చూస్తుంటాను
ఆ మోదుగపూల చెట్టుని..
కొమ్మలన్నీ రెక్కల్లా చాపుకుని
రోడ్డు పక్కనే ఠీవీగా...

ఎప్పుడు చూసినా ఒకటే కలకలం.....
తాము చేసొచ్చిన సుదూరాల ప్రయాణాల గురించీ
దాటొచ్చిన కొండలు, వాగుల గురించీ
పచ్చని మైదానాలూ, పూలవనాల పరిమళాల గురించీ...
ఊరిస్తూ పక్షులన్నీ ఆ చెట్టుకి ఎన్నెన్ని కధలు చెప్తుంటాయో!
ఇంకొన్ని తమ రెక్కల విన్యాసాలన్నీ ప్రదర్శిస్తుంటాయి కూడా
రివ్వున మేఘాల్లోకి దుసుకెళ్తూ.. అల్లరల్లరిగా గిరికీలు కొడుతూ!

పొద్దున్నే కిటికీ తెరిచినప్పుడు
రోడ్డుకి అడ్డంగా పడి ఉంది..
రాత్రి తుఫాను గాలి సాయంతో తానూ ఎగరాలని ఆశపడ్డట్టుంది!!

*****

కొన్ని రాత్రిళ్ళు రాకపోతేనేం!?

సాయంత్రాలెప్పుడూ ఇంతే
తెరిచిన కిటికీల్లోంచీ.. అలసిన మొహాలమీద నించీ
సుతారంగా నడిచెళ్ళిపోతుంటాయి..

కాంతిగా కదిలీ, ఊగీ, రెపరెపలాడీ, చెమ్మగిల్లిన ఒక పువ్వు
లోయలోకి జారిపడుతుంది
ఇంకొక సుదూర మౌన ప్రయాణం మొదలవుతుంది.

 

ఒడిసిపట్టుకున్న నీరెండల్ని తోసేసుకుంటూ
కొన్ని రాత్రిళ్ళు రాకపోతేనేం!?

మర్చిపోయాననుకున్న నవ్వుల్నీ
మామూలైపోయానుకున్న బెంగల్నీ
ఇష్టమైన పాటలోని నచ్చిన పదాల్లాగా
మళ్ళీ మళ్ళీ వినిపించకపోతేనేం!?

నాలోంచి తొణికిపోయిన పలు నేనులు
వేలవేలుగా చీలిన క్షణాల ఇసుకరేణువుల్లో
వెన్నెలకుప్పలు ఆడుతుంటాయి
వెదుకుతున్నదే తప్పిపోయిందని ఏ ఝాములో తెలుస్తుందో!?

వద్దు వద్దు ఈవేళప్పుడొద్దని మొత్తుకుంటున్నా
మొదలయ్యే వాన..
మాటల లెక్కలూ, పంతాల బేరీజులూ
లోపలంతా ఒకటే వాన
తడిచి తడిచి చిత్తడి అయినా
మట్టిపాత్ర దాహాన్ని తీర్చనూలేక.. ఒడుపుగా మూయనూలేకా
ఎందుకొస్తాయో కొన్ని రాత్రిళ్ళు!

ఏదో లేనితనమా లేక ఏమీ మారనితనమా?

సమాధానం ఏ నెలవంక నవ్వులానో రాలిపడుతుందని

చీకట్లోకి చాచీ చాచీ ఉంచిన చేతుల్ని
ఖాళీగా వెనక్కి తీసుకునేంతలో… 

ఆకుల మధ్యలో గాలీ
గూళ్ళల్లో పక్షులూ
విత్తనం చిట్లిన చప్పుడూ
అన్నీ సద్దుమణుగుతాయి.

లీలగా మెదిలే పేదరాసి పెద్దమ్మ కధ
మగత మబ్బులో మెల్లగా చుడుతుండగానే
ఉన్నట్టుండి అమ్మ గుర్తొస్తుంది
అమ్మ కొచ్చిన జొరమూ గుర్తొస్తుంది!

ఒక్కసారిగా వణికించిన దిగులుకైనా తెలుసో లేదో
కొన్ని రాత్రుళ్ళు ఎందుకొస్తాయో?
వచ్చి వలయాలై ఎందుకు తిరుగుతాయో!?

 

మొదటి ప్రచురణ సారంగలో.......

  

   

నీకు తెలుసా!?

1.

పల్చని మేఘాల కింద
మెల్లగా ఊగే పూలని తాకుతూ
యధాలాపంగా నడుస్తున్న
ఒక తేలికపాటి సంతోషం..
ఒక అసంకల్పిత చిరునవ్వూ.. చిన్నపాటి బెంగా కూడా
నువ్వు గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా!!

2.

నీ ఉనికి కోసం వెదకమని

మొన్నటి చలి రాత్రిలో

నే పంపిన వెన్నెల కిరణం

నీ వరకూ వచ్చిందో లేక,

నీ నవ్వులో కరిగిపోయిందో!?

3.

అయినా, అన్నిసార్లూ మాటలక్కర్లేదు....   

చాన్నాళ్ళ క్రితం నిన్ను హత్తుకున్నప్పటి

ఉపశమనం గుర్తొస్తే చాలు

ఒక అకారణ ఆనందం.. రోజంతా!!

4.

వర్షం వదిలెళ్ళిన కాసిన్ని లిల్లీపూలూ

సీతాకోకచిలకలు వాలిన చిక్కటెండా

ఇవి చాలవూ!?

రెండు చేతుల నిండా తెచ్చేసి, నిన్ను నిద్రలేపేసి

నా ప్రపంచానికి కాస్త కాంతిని ప్రసాదించుకోవడానికి!

5.

నువ్వు చదివేదేదీ నేను చదవలేను

కానీ చెప్పింది విన్నానా...

ఖాళీగా ముగిసే కలలు కూడా

మందహాసాన్నే మిగులుస్తాయి!

6.

లేకుండా కూడా ఉంటావా?

నిర్వచించలేని, నిర్వచించకుండా మిగిలిపోయిన

కొన్ని రహస్య ఖాళీలు

నీకే ఎలా కనబడతాయో!?

7.

అరచేతిలోంచి అరచేయి విడిపడింది గానీ
నిన్నటి ఆఖరి జ్ఞాపకం
ఇవ్వాళ్టి మొదటి ఆలోచనా
నీదే!

మొదటి ప్రచురణ సారంగలో...

కవిత్వం నాకేమిస్తుంది?

చాలాసార్లే కూర్చుంటాను రాయాలని.. సమయాన్నే కాదు, చిందరవందర ఆలోచనల్లేని మనసునీ కూడా తోడు పెట్టుకుని.. కుదరదు.. రెండు మూడు పదాల కంటే ముందుకి జరగదు!

సంతోషమో.. బాధో.. కోల్పోయినతనమో.. గుండె అంచుల్నిండి రాలినప్పుడూ… సరైన పదాలు వాటిని పట్టుకోగలిగినప్పుడే కవిత్వం అనేదేదో నాకు రాయడానికి వస్తుంది!

అనుభూతీ, ఆలోచనల మిశ్రమమా కవిత్వమంటే!? సరిగ్గా తెలీదు కానీ, ఏం చెప్తున్నానో తెలీకుండానే అంతా చెప్పేసుకుని, బరువు దించేసుకున్న ఒక పక్షీక లాంటి తేలికతనం కవిత్వం ఇస్తుంది నాకు..
సమూహంలో అప్పుడప్పుడూ అత్యంత అవసరమయ్యే ఏకాకితనం కూడా కవిత్వం వల్లనే దొరుకుతుంది!

మొదటి ప్రచురణ వాకిలిలో -- కవిత్వం నాకేమిస్తుంది?

వలసపక్షి

కొన్నిసార్లు ఏదనీ చెప్పడానికేముండదు..

వద్దనుకున్నవో.. వదిలేసుకున్నవో
పాత బంధాలు
కొత్త బెంగలై
లోపల్లోపల పేరుకోకముందే
తటాలున విదిలించేసుకున్నా
అకారణ దిగులేదో
ఇంటిచూరు పట్టుకుని వేళ్ళాడే మధ్యాహ్నపుటెండలా
ఉత్తినే వేధిస్తుంటుంది..

పచ్చపూలవనాల్లో
అలక్ష్యంగా ఎగిరీ..
ఆగి ఆగి నవ్వుతున్న నక్షత్రాల ఆకాశాన్ని
భుజాన వేసుకుని..
ఎప్పటికీ తిరిగి రాని రెండు ఝాముల కోసం
ఒక వలస పక్షిలా
మళ్ళీ వెళ్ళి వెదుక్కున్నా
పలకరించేది
గోడలు కూలిన రహస్యగృహమే!

ఎందుకో మాట్లాడలేక.. మాట్లాడి ఏమవ్వనూ లేక
మౌనంగానే తేలికవ్వాలంటే..
ఎవరినీ చేరని కలలా
చీకటి చివర్లలో
ఊగుతూ ఒద్దికగా ఉండిపోవాలంతే!

ఉండడమేవిటో…
అంతలోనే లేకపోవడమేవిటో
మృదువుగా కదిలెళ్ళే మేఘంలో
లిఖించబడి ఉంటుంది!
అర్ధమయితే చాలు..
అసహనపు వల వీడిపోతుంది!

విచ్చుకుంటున్న స్వాతిశయపు పూలగుత్తుల్లోంఛి
తోవ చేసుకుంటూ
ఆకాశం సముద్రస్నానం చేస్తున్న
ఆవలి తీరానికి
ఇంకొక సుదీర్ఘ ప్రయాణం మొదలవుతుంది!!

మొదటి ముద్రణ: 13వ (జులై 2014) ఆటా మహాసభల జ్ఞాపక సంచిక, అక్షరలో బహుమతి పొందిన కవిత.

మరి నువ్వేమో…

నువ్వేమో పల్చటి పసుపుపచ్చ ఎండవి

నేనేమో నీ వెచ్చటి పరదాల చాటున 

ఒదిగి ఒత్తిగిల్లే గడ్డిపూవుని…

అప్పుడప్పుడూనేమో నువ్వు ఆకాశానివి.
మరి నేనో, ఎప్పటికీ చెదరని నీ నీడలలో
నిస్సంశయంగా రెక్కలు చాచుకునే బుల్లి పిట్టని…

నువ్వు నవ్వుల సవ్వళ్ళను నాలో వదిలివెళ్ళే
వానాకాలపు సెలయేటివి.
నేను దిగులు గుబులు నీలి సాయంత్రాలలో
త్రోవ తెలియని నిశ్శబ్దాన్ని…

దారి అలవాటైనదే అయినా
తరచూ తూలిపోతుంటాను…
పిల్లతెమ్మెరై బుజ్జగించడమొక్కటేనా
అస్తిత్వాన్ని తిరిగి నిలబెట్టి
మలుపు వరకూ తోడొస్తావు కూడాను!

రేపు తోచని చీకటి ముసిరినప్పుడల్లా
భద్రతలూ భరోసాల బరువు మాటలేమో కానీ
నాకోసమే మౌనంగా వెలిగే స్థిమితానివి నువ్వు...

ఆనందాలూ అసహనాల మధ్య
అడ్డదిడ్దంగా ఆడుకునే నన్ను
పదిలంగా కాపాడుకునే పచ్చిక మైదానమై...
దూరం నించి దగ్గరగానో
రెండు మెలకువల మధ్య స్వప్నంలానో
ఏమైతేనేం, అన్నివేళలా
నువ్వేమో అనంత విశ్వాసానివి…
నేనేమో ఒక నిశ్చింత పరమాణువుని!


 మొదటి ప్రచురణ ఈమాటలో...

అమ్మలు...

సగం వేసి వదిలేసిన బొమ్మల్లోకి
తోక లేని ఉడుతలూ.. పేరు తెలియని పువ్వులూ
వచ్చి చేరేలోపలే
రంగులన్నీ గోడలతోనూ.. గుమ్మాలతోనూ
గుసగుసలు మొదలు పెడతాయి..

అలసి అదమరిచిన
చిందరవందర ఇంద్రధనస్సు
మేలుకున్నప్పుడే
ఒక అంతఃపురంలో తెల్లవారుతుంది..
స్తబ్దత తెరలన్నీ
హడావిడిగా పక్కకి జరపబడతాయి..

శృతి చేయబడుతున్న పదాలు కొన్ని
పాల చినుకుల్లో మునకలేస్తుండగానే
చెలికత్తె రామచిలుకలు వాలతాయి..
నాలుగ్గోడల మధ్యనో
ఉద్యానవనం పరుచుకుంటుంది..

పరుగుల చివురాకు స్పర్శలూ
నవ్వుల కోయిల పాటలతో
ఉదయాల గుండా
వసంతం వీస్తుంటుంది!

కాగితపు పోగుల కేరింతల్లో
ఇష్టమైన పండగని జరుపుకుంటూ
అక్కర్లేని విరామమొకటి ప్రకటించి
కాళ్ళచుట్టూ చేతులేసి కావలించుకుంటుందా,
ఒకప్పుడెప్పుడో
చేస్తున్న పనాపి
బుగ్గలు పుణికి ముద్దెట్టుకున్న
అమ్మ చేతి తడి
మళ్ళీ కొత్తగా కళ్ళల్లో కమ్ముకుంటుంది!


మొదటి ప్రచురణ వాకిలిలో....
   
 

లోపలి లోకం...

ఈ ఋతువుకి రాలాల్సిన ఆఖరి ఆకు ఏదో
నేల తాకిన నిశ్శబ్దశ్శబ్దం..

ఏవీ కాకపోడానికీ.. అంతా అయిపోడానికీ మధ్య

కనురెప్పలు ఒకట్రెండు సార్లు కొట్టుకుంటాయంతే!

విరిగిపడిన మహానమ్మకం శకలాలన్నీ సెలయేట్లో గులకరాళ్ళల్లా

గుండె లోతుల్లో సర్దుక్కూర్చున్నాక
మిగిలేది సుదీర్ఘ మౌనం!

ఆఖరి శ్వాస తోటే అంతమయ్యే శిక్ష
ఒకటి విధించబడ్డాక
అదృష్టరేఖలెన్ని ఉన్నా అర్ధరహితాలే! 

వద్దనుకున్న ప్రయాణంలో తోవ తప్పినా

మధ్యలో మజిలీ ఏదో ఇష్టమౌతుంది..

పొగమంచు వదలని రహదారి పక్కన్నించి

లిల్లీకాడల చేతులు రెండు
పట్టి లాగి కూర్చోబెట్టుకుంటాయి..
కాస్త శాంతినీ.. కొంచెం ఆశనీ
నుదుటి మీద దయగా అద్దుతుంటే

నొప్పేసిన నిమిషాలన్నీ ఈసారి నవ్విస్తాయి...

తర్వాతెప్పుడో

తూరుపు జ్ఞాపకాలన్నీ
కాగితప్పడవలోకి ఎక్కించి

ఒక్కళ్ళమే వాన వింటున్న క్షణాల్లోకి జారవిడిచామా

నీరెండ నిర్మలత్వం
లోపలి లోకాన్ని
ఆదరంగా అలుముకుంటుంది!
 
 
మొదటి ప్రచురణ సారంగ లో...

ఖాళీ ఉత్తరం...

నువ్వొదిలెళ్ళిన క్షణాలు...
సావకాశపు సాయంత్రపు నీడల నాటివి

కాసిని గుల్‌మొహర్ చెట్టు కిందా...

ఇంకాసిని మోటబావికెళ్ళే రోడ్డు పొడవునా
ఇప్పటికీ తారట్లాడుతూనే ఉంటాయి..

పాతబడవూ.. పరిమళం వదలవూనూ!

తడి వెంట్రుకల్లో చిక్కుకుపోయిన

గుసగుసలూ..

చెవి వెనుకే అంటుకుపోయిన
వేలికొసల కంపనలూ..

రహస్య బహుమతులెన్నెన్నో!

ఆకాశం మోయలేక
జారవిడచిన నల్లమబ్బొకటి
గుమ్మం బయట నర్తిస్తుంటే...

మారిన ఋతువుల రాగాలేవో

సరిచూసుకుంటూ

జ్ఞాపకాల జుగల్బందీ మొదలవుతుంది!

పదం పదం పొందికగా కూర్చి

అప్పటికప్పుడు నీకేదో రాద్దామనుకుంటాను..

మనసైన ఏకాంతాలన్నీ
కదిలీ.. మెదిలీ.. దిగ్గున చెదిరెళ్ళిపోయీ

వేసవి మధ్యాహ్నపు వీధిలాంటి

మనోఫలకాన్ని మిగుల్చుతాయి..

అనుకున్నదంతా చెప్పగలిగే
అక్షరాలన్నీ అదృశ్యమౌతాయి!

చివరి చుక్క వరకూ చేరుకోని అభావ వాక్యమొకటి
బెంగగా రాలిపడుతుంది! 

అసలంటూ ఏవీ లేకుండా కాదులే...

కళ్ళ కొలకుల జారుతున్న బిందువుల సాంద్రతనైనా
కొలిచి పంపిస్తాను!!



ఈ నెల కౌముదిలో...

ఈ రాత్రి…

మబ్బుతునకల ఆఖరి చారికను అదృశ్యం చేస్తూ
చీకటి చిక్కపడుతుంది..
ఆకాశమల్లెలు ఒక్కొక్కటిగా విరబూస్తాయి
నాలుగు మాటలు చెప్పుకోడానికో
లేక తప్పిపోయిన కలల్ని వెదుక్కోడానికో!

కేరింతల సీతాకోకచిలుకల కలవరింతల్ని
గాజుల చేతుల కింద పొదవిపట్టేసి
నిశ్శబ్దాన్ని మృదువుగా పరిచేయాలి..

జ్ఞాపకాల శకలాలనీ.. సుదూర స్వప్నాలనీ
పగటి పాట్లనీ
వాటంతట వాటికి వదిలేసి
ఈ రాత్రిని జీవించాలని ఉంది!

నాలోకి నేను కాకుండా
నా నించి నేను దూరంగా..
నిశ్చలభయాల నిర్వికారాన్ని
ముక్కలుగా వేరుచేసి విసిరేస్తూ
తేలికై పోవాలి!

పగలంతా ఒద్దికగా కూర్చున్న ముగ్గు
ఉండుండి వీచేగాలికి
వళ్ళు విరుచుకుంటుంటే..
వాకిలి పొడవునా రాలిన పారిజాతాలతో
కాసేపు అక్షరాభ్యాసం చేసుకోవాలి!

మనస్థాపాల మసకతెరలని తప్పించి
అతన్ని ఐదునిమిషాలన్నా
చుంబించాలి…
ఈ నింపాది రాత్రిని పరిచయం చేయాలి!

వీచే నింగి కింద
గాలిని కోస్తున్న గడ్దిపువ్వులు…
అరచేతినంటిన ఆత్మీయపు స్పర్శ…
ఇదిగో.. ఇప్పుడే కొండెక్కిన దీపం వదిలిన వెచ్చదనం..
ఈ రాత్రికో భరోసా దొరికినట్లే!

గుప్పెడు వెలుగు ముఖాన్ని తట్టి లేపేలోగా
ఇక ఈ రాత్రిని పూర్తిగా జీవించాలి!!

-------

NATS వారి సాహిత్య పోటీలలో రెండవ బహుమతి పొందిన కవిత, మొదటి ప్రచురణ వాకిలిలో... 

English Translation by NS Murty gaaru...

చిటారుకొమ్మన గాలిపటం...

 
అడవిలో అకస్మాత్తుగా తప్పిపోవాలి
తూనీగలానో.. గాజుపురుగు మల్లేనో
మహావృక్షాల ఆకుల చివర్లలో
ఒంటరిగా... 

రెండు అనంతాల మధ్య

అతి ముఖ్యమైన అణువులా వేళ్ళాడాలి!

 

సెలయేటి పొగమంచులో చిక్కుకుపోవాలి

 

మెత్తని మసకదనంలో
పావురంలా.. లేదంటే పంకజమైపోయీ

రెక్కలు విప్పార్చుకుని
రహస్యంగా తేలిపోవాలి!

 

వరుస వానల తడిలోంఛి
శరత్కాలపు మధ్యాహ్నంలోకి జారిపొవాలి..

 

చూరు నించి చిన్నగా బయటకొచ్చిన చీమలానో

ముడుచుకున్న సవ్వడిలేని పువ్వుల్లానో!

 

చిన్నపాటి జీవం కోసం
చిటారుకొమ్మన గాలిపటమై

తపస్సొకటి ఆరంభించాలనిపిస్తుంది!

 

పొందినదీ.. పోగొట్టుకున్నదీ

ఇబ్బందిపెట్టే లెక్కలెన్నో

అస్థిమితంగా ఛాతిని దువ్వుతున్నప్పుడు 

 

నాది కాని ప్రతి చిన్న జీవితంలోకీ

నెమ్మదిగా నడచి వెళ్ళిపోవాలనిపిస్తుంది!

-------

మొదటి ప్రచురణ సారంగలో...

ఆ ఆప్తక్షణాల యధాతధ అనువాదమే ఈ ఇంద్రగంటి కవిత!

".....సాయంత్రం నించీ కురుస్తున్న వర్షం ఆగిపోయిన నిశ్శబ్దంలోనో.. అర్ధమయ్యీ అవనట్టుండే బెంగ ఒకటి మన చుట్టూనే మసలుతున్నప్పుడో.. ఒంటరితనపు తెరలు దించేసుకున్న వ్యక్తిగతసమయాలు కొన్ని ఉంటాయి. పరిశరాలు నీరవమయినా మనసులో మాత్రం ఆలోచనల రహస్య కోలాహలం మొదలవుతుంది. అచ్చు సందెవేళకి గూటికి తిరిగొచ్చిన గువ్వల కువకువలతో నిండిన చెట్టల్లే తుళ్ళిపడుతుంటుంది. మరిచిపోయినవో.. మరిచిపోవాలనుకున్నవో జ్ఞాపకాలు ఆ రాత్రప్పుడు సుదూరాలనించి సమీపానికొస్తాయి........."

పూర్తి వ్యాసం  వాకిలి - నీరెండ మెరుపులో!