నాకు నచ్చిన కవిత - పాట ఒకటి

 

నా కవితల్లో ఆయనకి నచ్చని ఆడంబరాలూ, దీర్ఘాలూ చాలా ఉంటాయని నా గట్టి నమ్మకం. అందుకే నా రచనలేవీ ఒకటీ రెండు లైన్ల కంటే ఎక్కువ తన కళ్ళని పట్టి ఉంచవని అనుకుంటాను!

కానీ, నా అంచనాలని పక్కకి తోస్తూ ఈ స్పందన.... చదివాక ఎలా ధన్యవాదాలు చెప్పాలో తెలీక నాకు తెలిసిన భాష మొహం చాటేస్తోందిప్పుడు! ధన్యవాదాలు, భూషణ్ గారూ!

అప్పుడెప్పుడో చెప్పినట్టు, మొదటి ప్రయత్నంలోనే ఐఐటీ లో ఇష్టమైన సబ్జెక్ట్ లో సీట్ వచ్చిన ఆనందం!!! 

-- April 2018

వసంతోత్సాహం

"మాసానాం మార్గశీర్షోహమ్ ఋతూనాం కుసుమాకరః"
శ్రీకృష్ణుడే చెప్పుకున్నాడు తాను మాసాల్లో మార్గశిరమూ, ఋతువుల్లో వసంతమూ లాంటివాడినని. అంతటి ఉత్కృష్టమైన ఋతువులో వచ్చే పండగ ఉగాది! లేత చివుళ్ళు, పక్షుల కిలకిలరావాలు, కోకిల గానాలూ అత్యంత రమణీమైన ప్రకృతిని ఆస్వాదిస్తూ జరుపుకునే పండుగ... తెలుగు వారి నూతన సంవత్సరాది! కాకపోతే ప్రకృతిలో మార్పులూ, తెలుగు సాంప్రదాయమూ వంటి విషయాల ప్రాధాన్యత కాలేజీ రోజుల్లోకి వచ్చాక వరకూ పూర్తిగా అర్ధం కాలేదు కాబట్టి అంతకుముందు వరకూ ఉగాది అంటే మహిషాసుర వధ, నరకాసుర వధ వంటి సాహసోపేతమైన పురాణ కధలూ, భోగిమంటల సందడులూ, పత్రితో పాలవెల్లిని అలంకరించాలనే తాపత్రయమూ... ఇలా ఎలాంటి ఉత్సాహభరితమైన నేపధ్యమూ లేని పండగ!

చిన్నప్పుడు ఉగాది అంటే పెద్దవాళ్ళ పండగ అనే ప్రగాఢమైన నమ్మకంతో పాటు, మిగతా పండగల్లాగా ఈ రోజు కోసం అంతగా ఎదురు చూడకపోవడానికి నా వరకూ రెండు ముఖ్య కారణాలు. ఒకటి, ఇది పరీక్షల టైమ్ లో రావడం.. రెండవది, 'మొన్న సంక్రాంతికేగా రెండు జతలు కుట్టించిందీ!' అంటూ ఇంట్లో వాళ్ళు ఈ పండగకి ఎప్పుడూ కొత్తబట్టలు కొనకపోవడం!! కొత్త బట్టలు లేని పండగని అసలు ఒక పండగగా అంగీకరించడానికి మనసేమో ససేమిరా అనేది!  అప్పటికీ, 'తెలుగు న్యూ ఇయర్ కదా, ఈరోజు కొత్తబట్టలు వేసుకుంటే సంవత్సరమంతా వేసుకుంటామంట కదా!' అని సంస్కృతీ సాంప్రదాయాలని మేళవించిన ఒక సెంటిమెంట్ బాణాన్ని ప్రయోగించినా అమ్మ తాపిగా 'మనకేమన్నా బట్టలకొట్టు ఉందా సంవత్సరమంతా కొత్తబట్టలు వేసుకోడానికి? అయినా కొత్తది ఏదో ఒకటి ఉంటే చాలు.' అని రెండు మూడు కొత్త రిబ్బన్లు బయటకి తీసేది!

అయితే 'గారెలూ, పాయసమూ తప్ప ఇంకేముందీ రోజుకి ప్రత్యేకత!?' అని మేము మరీ నిరుత్సాహ పడిపోకుండా ఉండటానికి కొన్ని కారణాలు ఉన్నాయి. వాటిల్లో అత్యంత ముఖ్యమైనది వేపపువ్వు పంచిపెట్టడం. షడ్రుచుల ఉగాది పచ్చడి ప్రాశస్త్యం అంతగా తెలియకపోయినా అందులో ఉపయోగించే పదార్ధాలలో వేపపువ్వు చాలా ప్రధానమైనదని తెలుసు. ఇంటి ఆవరణలో ఇంచుమించు ఇంటిని కప్పేసేంత పెద్ద వేపచెట్టు ఉండేది. ఉగాది సమయంలో వేపచెట్టు ఉన్న ఇంటివాళ్ళు హఠాత్తుగా సెలెబ్రిటీలు అయిపోతారు. రెండు మూడు రోజుల ముందునించే చుట్టుపక్కల వాళ్ళ పలకరింపుల్లో అదనపు గౌరవం, ఆప్యాయతలు చేర్చబడతాయి! ఉగాది రోజు పొద్దుపొద్దున్నే మా అమ్మమ్మ బోల్డంత ఉగాది పువ్వు మామయ్య చేత కోయించి, వరండాలో న్యూస్ పేపర్లు పరిచి, చిన్న చిన్న కుప్పలుగా వేరు చేసేది. దానికి నన్ను ముఖ్యాధికారిగా నియమించి, వేపపువ్వు కోసం వచ్చిన వాళ్ళందరికీ తలో కుప్ప పువ్వు ఇవ్వమనేది. ఇక యువరాణీ వారు తమ జన్మదిన సందర్భాన జనాలకి ఉచితంగా పట్టుబట్టలు దానం చేసిన లెవల్లో హుందాతో కూడిన ఆదరంతో ఆ వేపపువ్వును పంచిపెట్టడం చాలా అంటే చాలా ఇష్టమైన కార్యక్రమం.

చైత్ర శుద్ధ పాడ్యమీ... పంచాంగ శ్రవణం అంటూ తాతయ్య ఏవేవో చెప్తుండగానే పక్కింటి స్నేహితుల కోసం పరిగెత్తడం ఇంకా నిన్నా మొన్ననే జరిగినట్లుంది! ఆరోజు ఎవరింటికి ఎవరు వచ్చినా వెళ్ళినా ఉగాది పచ్చడి రుచి చూడటం తప్పనిసరి. పచ్చడి తయారుచేయడానికి అందరూ ఇంచుమించు అవే పదార్ధాలని ఉపయోగించినా రుచి మాత్రం ఏ రెండింట్లోనూ ఒకటిగా ఉండేది కాదు.. కొన్నిట్లో పులుపు ఎక్కువ.. ఇంకొన్నిట్లో చేదు ఎక్కువ... కొంతమందేమో ఇన్నిన్ని చెరుకు ముక్కలు వేసి తీపిగా చేసేవాళ్ళు! అదే విషయం ఇంట్లో చెప్తే ఏ రుచి ఎక్కువ తింటే సంవత్సరమంతా మనకి అలానే ఉండబోతుంది అనేవాళ్ళు!

ఉగాది అంటే ఇంకాస్త ఉత్సాహంగా అనిపించే ఇంకొక కారణం ఈ పండుగ వచ్చిన వారానికి శ్రీరామనవమి వస్తుంది. శ్రీరామనవమి అంటే పందిళ్ళు, పానకాలూ, ఫ్రీ సినిమాలూ!! కజిన్సందరమూ మేడ మీద కూర్చుని పోయిన సంవత్సరం సినిమాలూ, ఈసారి ఏమేం తీసుకువస్తారు అనుకుంటూ చేసిన ఎడతెరిపిలేని సంభాషణల మధ్యలో  ఉగాది మెల్లగా నిష్క్రమిస్తుంది.

బ్రహ్మదేవుడు తన సృష్టిని ప్రారంభించిన తొలిరోజుకి ఈ పండుగ ప్రతీక అని తెల్సిన తర్వాత మాత్రం ఈ పండుగ అంటే ఇంకాస్త శ్రద్ధ పెరిగిన మాట వాస్తవం. పండుగ ఎలా జరుపుకున్నా ఏదో ఒక కొత్త పని మాత్రం మొదలుపెట్టాలనే ఉత్సాహం తోడయింది. రాశిఫలాల మీద పూర్తి నమ్మకం లేకపోయినా గ్రహాలూ, వాటి స్థానాలు తెలుసుకోవడం సరదాగా అనిపిస్తుంది. ఉగాదికీ, సాహిత్యానికీ ఉన్న అసలు సిసలు సంబంధం ఏమిటో తెలియకపోయినా కవి సమ్మేళనాలు ఆసక్తిగా అనిపించడం మొదలయింది.

ఏ సంస్కృతిలోని అసలుసిసలు అందచందాలు అయినా గోచరమయ్యేది పండుగ సమయాల్లోనే. తలస్నానాలూ, మామిడి తోరణాలూ, కొత్త బట్టలూ వంటి విధిగా చేసే పనులే కాకుండా ఒక్కొక్క పండుగకీ ఒక్కొక్క సాంప్రదాయం ఉంటుంది.. వాటి వెనుక వుండే విశిష్టతని అర్ధం చేసుకుని ఆచరించడం... ముందు తరాలకి ఈ ఆచారాలని అందజేయడం మన ప్రధాన బాధ్యత. స్థల కాలాలు మారినా, పండుగలు జరుపుకోవడంలో స్వల్ప తేడాలు వచ్చినా వీలైనంతవరకూ ఈ బాధ్యతని కొనసాగించగలగాలి.

---------------------------
     

మొదటి ప్రచురణ మార్చ్ 2015 తానా పత్రికలో..... 
   
   

కహా సే ఆయే బద్‌రా…

అద్భుతాలన్నీ తాత్కాలికాలేనని నమ్ముతాను కానీ అవి పునరావృతమూ అని ఖచ్చితంగా ఎవరూ చెప్పరెందుకనీ!?
ఝూటా హీ తో సహీ... ఒక భరోసానెందుకివ్వరూ!?!? 

నాకు తెలుసు.. ఈపాటికే వచ్చి ఉంటావనీ... గుప్పెడు గింజలు పోగేసి పెట్టి, అలసటగా ముడుచుకుని కూర్చుని ఉంటావనీ తెలుసు.. ముఖ్యంగా, నే వచ్చేదీ లేదీ తెలియడం నీకు చాలా ముఖ్యమని  కూడా తెలుసు...

కానీ.....
ఇంకా ఏదో తెలియంది మిగిలుందనే చూస్తున్నా! వచ్చే ముందు ఇక్కడ దిగుడు బావిలో వెదుక్కోవాల్సింది ఇంకేదీ లేదని ఇంకోసారి ఖచ్చితంగా తేల్చుకోక తప్పదు! 

అసలు ఎప్పుడైనా అనుకున్నామా!? ఇంత అందమైన ఊరిలో మనిద్దరం కలిసి ఒక ముచ్చటైన ఇల్లు కట్టుకుంటామని!

ఒద్దికగా, ఓపిగ్గా గోడల నిండా మనకిష్టమైన బొమ్మలేసుకున్నాం...
పల్చని మబ్బుల పైకప్పు నించి అనామక పూలతీగల  షాండిలియర్ వేళ్ళాడదీయడానికి ఎన్నెన్ని బద్దకపు మధ్యాహ్నపు నిచ్చెనలు ఎక్కామో!! కిటీకీలన్నిటికీ నీరెండల, చిరుజల్లుల తెరలు కడుతున్నప్పుడల్లా ముందురోజు ఆపిన పాట మొదలుపెట్టమంటావు..
జీవితమేమో లేత వేళ్ళతో అక్కడో దీపం, ఇక్కడో పూలపాత్రా సర్ది పెట్టేది!  

ఇంటికి చేరుకోవడంలో ఎంత ఆత్రుతా... ఆనందమూనూ!

సందు మలుపులోనే కలుసుకుని, కనుబొమ్మలెగరేసి నవ్వుకుని, వేళ్ళల్లో వేళ్ళు జొనిపి, పరుగులాంటి నడకతో ముందు తలుపు తోయడంతోనే కాలం ఆగి, ఊపిరి మొదలవుతుంది!
ముందుగా కూజాలో నీళ్ళు నింపడం నా వంతే.. అప్పుడు గానీ చెప్పడం మొదలుపెట్టవు, ఏదైనా... ఆ, అంతకుముందు నీ వేళ్ళతో నానుదిటి మీద జుట్టుని సరిచేయడం కూడా అవుతుందనుకో! 

వద్దని వారించుకుంటూనే అలలతో అవసరమైనదానికంటే ఎక్కువగా ఆడుకుంటాను కదా!

తిరిగొచ్చి మూలమూలలకీ అంటుకున్న ఇసుకంతా దులుపుకోలేక అవస్థ పడుతుంటే 'సముద్రాన్ని దూరం నించే చూడమని చెప్పలేదూ?' నీ చిన్నపాటి మందలింపూ, చిరునవ్వూ కలిసిపోయి గాలి మువ్వలు కదులుతాయి.
అప్పటికప్పుడు నాలుగు మాటలేవో చాలా ఇష్టంగానూ, బోల్డంత ప్రేమతోనూ చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తుంటాను.. పక్కనెక్కడో ఆకుల్తో ఆడుకుంటున్న పిట్టలూ.. ప్రశాంతంగా ధ్యానం చేసుకుంటున్న గడ్డిపూవూ కూడా టక్కున నా వంక చూసి 'గుడ్ లక్!' అని ఫక్కున నవ్వేసుకున్నట్లనిపిస్తాయి!! ఉక్రోషమో.. నిస్సహాయాత్వమో.. కళ్ళల్లోంచి నాలుగు బిందువులు గురుత్వాకర్షణ శక్తికి దాసోహమంటూ చిట్లుకుంటూ నేలరాలతాయి!
అంతా అర్ధమైనట్టే పిడికిలి తెరిచి, అరచేతిలో ముద్దుపెడతావు సరే... మౌనాన్ని మోహనంగా మార్చడం కేవలం నీకు మాత్రమే తెల్సిన మాయాజాలమని చెప్పినట్లే గుర్తులేదు!  

రోజువారీ అసహనాలూ అసంతృప్తుల్లో నలుగుతూ, నీరసపడుతూ మనల్ని ఇంటికి చేర్చే వంతెన నెర్రులివ్వడం చూసుకోనేలేదు... చూసినప్పుడైనా ఒక ఊదా సాయంత్రాన్ని వెంటేసుకుని బావురుమన్నానే కానీ నీలోంచి నన్నూ, నాలోంచి నిన్నూ కాస్త కాస్తా తవ్వి తీసి పలకలుగా పరుచుకుందామని తోచనేలేదు... నువ్వేమో బాగుచేయడమనేదే బాగోదంటావు! అవతలివయిపు ఉన్ననాలుగు గోడల అంతస్థు మనకోసమేనని ఎప్పటికప్పుడు మార్దవంగానే గుర్తుచేస్తుంటావు.. అట్నించీ బారుగా నన్ను తాకే నీ నీడనీ, దాని వడలిన పాదాలనీ తల్లడిల్లుతూ చూస్తున్నప్పుడే తేల్చేసుకోవాలనిపిస్తుంది, కదలి ముందుకు వెళ్ళడమా? మరలి వెనక్కి వెళ్ళడమా?
ఆ గరుకు ఆలోచనకే గుండెలో ఒక సుదీర్ఘ హేమంత రాత్రినాటి వణుకు!

గుర్తొస్తుంది ఇహ అప్పుడు నీ గొంతు... 'జన్మజ దుఃఖ వినాశక.....' లా నాలోని ప్రాచీన విచారాన్నంతా అలవోకగా అరనిమిషంలో మరుగున పెట్టేసే నీ గొంతు! ఆ సవ్వడి కోసం...దాని జాడ కోసం... అర్ధరాత్రి సముద్రంలో దారితప్పిన జాలరిలా ఆత్రంగా వెదుక్కుంటుంటాను... కానీ, కనుచూపుమేరా పరిచి ఉంచబడింది నీ రాహిత్యమే! దూరం స్పష్టంగా లిఖిస్తున్న దగ్గరతనమే!

మూసిన తలుపుల్లోంచి సునాయాసంగా దారి చేసికొచ్చిన తూనీగలా వెంటనే ఒక విషయం తాకి పోయిందప్పుడే.. చిత్రంగా చిన్న నవ్వూ చేరుతుంది...

లోయల్లో ఇంద్రధనస్సులు వెదుక్కుంటూ... రికామీ రాత్రులకి కురిసెళ్ళిన చినుకుల్ని వేళాడదీస్తూ... అలసిపోయినతనంలో అవసరమైనవి విరామాలు కానీ ముగింపు కాదు!!

శరీరమంతా శాంతి పిక్సీ డస్ట్‌లా జాలువారుతుంటే ఒక లలితమైన ఆనందం...

ఇల్లానే ఏకాంతంగా ఇంకాసేపు నవ్వుకుంటో ఉండాలనిపిస్తుంది కానీ...

ఈలోపు... 

సాయంత్రపు వానలో తడిచి, రాత్రి నీడల్లో దోబూచులాడే మరువపు సుగంధాన్ని దోసిళ్లకొద్దీ సర్ది, 'ఇష్టాన్ని ఇష్టంగా చెప్పలేని అశక్తిని క్షమిస్తావు కదూ?!' అని అపాలజటిక్ నోట్ పెట్టిన ఒక బహుమతిని నీ కోసం తప్పక వదిలి వస్తాను!

******************************************************************

 మొదటి ప్రచురణ ఫిబ్రవరి 2015 వాకిలిలో..........

   

  

డయాస్పోరా సాహిత్యంలో నేను...

మనందరికీ కేవలం మనవే అనిపించే కొన్ని అభిరుచులూ, అనుభవాలూ, స్థలాలూ ఉంటాయి. అవి అర్ధవంతమైనవీ, వ్యక్తిగతమైనవీనూ... ఒకప్పుడు వీటిని రాయొచ్చు, అందరితో పంచుకోవచ్చు అనే అవగాహన బహుతక్కువగా ఉండేది. నాకైతే దేశం విడిచి వచ్చిన తర్వాత కానీ నా అభిరుచులకు నేనివ్వాల్సిన విలువ అర్ధం కాలేదు!

స్వదేశంలో ఉన్నంతకాలం చదవడం మీద ఉన్న ఆసక్తి రాయడం మీద ఉన్నట్టు అస్సలు గుర్తులేదు. అసలు రాయడం అనేది మానవాతీతశక్తులు ఉన్నవాళ్ళు మాత్రమే చేయగలిగేది అని నమ్మిన రోజులవి!

చిన్నప్పటి నించీ నేనూ పుస్తకాలు బానే చదివేదాన్ని.. చందమామ, బాలమిత్ర, శరత్ సాహిత్యం, ఆంధ్రజ్యోతి, అంధ్రభూమిలో బొమ్మదేవర నాగకుమారి సీరియల్స్, యండమూరి నవల్సూ.. ఇలా.. సరిగ్గా ఇదే వరుసలో!!

అరాకొరాగా ఏదో రాయడానికి ప్రయత్నించినట్లు మాత్రం గుర్తు. బాగా మనసులో నిలిచిపోయిన సందర్బం, ఐదో తరగతిలో అనుకుంటాను ఒకసారి నా బంగారు భవిష్యత్తుని నిర్ణయించే పరీక్షలేవో జరుగుతున్నాయని మా అమ్మానాన్నా నన్ను చదువుకోమని పక్కింట్లో మా అమ్మమ్మ దగ్గర వదిలేసి, తమ్ముడ్ని మాత్రం తీసుకుని సినిమాకి వెళ్ళినప్పుడు 'ఒంటరి నక్షత్రం' అనే కవిత రాసి, ఆ కాగితాన్ని రోజూ పొద్దున్న హోమ్ వర్క్ చెక్ చేసే మా అమ్మకి కనబడేలా పుస్తకంలో పెట్టాను.

మా అమ్మ అయితే ఆపకుండా చదివింది.. కాకపోతే అంతే ఏకాగ్రతతో మజ్జిగ కవ్వం తిరగేసి కొట్టింది కూడాను! అంతకు ముందు సంవత్సరం స్కూల్లో నేను రాసిన నాలుగు పేజీల 'అమ్మ ' కవితకి నాకే ఫస్ట్ ప్రైజ్ వచ్చినప్పుడు ఏమన్లేదు ఎందుకో!? పైగా 'మళ్ళీ ఇలాంటి పిచ్చి పిచ్చి రాతలు రాసినట్టు కనబడితే బడి మాన్పించి నాలుగిళ్లల్లో పాచిపనికి కుదురుస్తాను, జాగ్రత్త!' అని  బెదిరింపులు! 

అలా శరత్ సాహిత్యం ఒక్కటి చదవడం తప్ప సాహిత్యపరంగా నేను ఇండియాలో ఉన్నప్పుడు చేసింది ఏమీ లేదు! చదువుల పేరుతో పక్కరాష్టానికి వెళ్ళినప్పుడు భాష, ఎన్నో ఆచారవ్యవహారాలు భిన్నంగా ఉన్నా అక్కడ కలగలేదు తెలుగు మీదా, సాహిత్యం మీదా తపన, ఇంటికి దూరమైన భావన! కానీ, అమెరికాకి వచ్చాక, మొత్తానికి మొత్తంగా ఇంగ్లీష్ వాతావరణంలోనే ఉంటున్న రోజుల్లో మొదలైంది బెంగ లాంటిదేదో! ఇల్లో, పాటలో, పుస్తకాలో, బస్సుల రొదలో, మండుటెండల్లో నవ్వుతుండే మల్లెపూలో.. అన్నీ కలిపిన తెలుగుతనమో.. తెలీదు! ఒట్టి తెలుగుతనమేనా? అంటే కూడా సరిగ్గా చెప్పలేను.. వదిలొచ్చిన మూలాల విలువ అకస్మాత్తుగా అర్ధమైనట్లనిపించింది!

అప్పట్నించే ఇష్టమైన పాటల గురించీ, చదవాలనుకున్న పుస్తకాల గురించీ అన్వేషణ మొదలైంది! ఆన్లైన్ గ్రూపులనేవి పరిచయం అయ్యాయి.. సాహిత్యపరంగా ఆసక్తి కవిత్వం వైపు మళ్ళడానికి ఈ గ్రూపుల్లో జరిగిన/చదివిన చర్చలూ, వ్యాసాలూ, కవితలూ ముఖ్యకారణం. ఆపైన జాబిలీ, సెలయేరూ అంటూ నాకొచ్చిన పదాలతో వచ్చీరాని పూలమాల అల్లడం మొదలుపెట్టాను. ప్రశంసలూ, విమర్శలతో పాటు ఎన్నో ఉపయోగకరమైన సలహాలూ లభించాయి!

అవీ, ఆ తర్వాత రాసినవీ అయినా ప్రస్తుతం ఉంటున్న దేశం గురించో లేక ఇక్కడి మన స్వదేశీయుల జీవన పరిస్థితుల గురించో అయితే కాదు! ఒకప్పటి నేనున్న తీరాన నేను ఆస్వాదించిన విషయాలు కొత్తగా ఇంకొకసారి అవలోకించి రాసినవి. ఏదైనా డయస్పోరా రచన చదవగానే ఆ రచయిత(త్రి) స్వదేశానికి దూరంగా ఉంటున్న సంగతి ఖచ్చితంగా తెలియాలి, అలా అయితేనే అది ఆ విభాగం కిందకి వస్తుందనుకుంటే నేను నూటికి నూరుపాళ్ళు చెందను. కాకపోతే, అక్కడ ఉండి చేయలేనిది దూరం వచ్చాక చేయగలుగుతున్నాను.

ఇక్కడి సమకాలీన డయస్పోరా సాహిత్యం చదువుతుంటే తెలుగునాట లేని రచనా స్వాతంత్ర్యం, ఏ విషయాన్నైనా తడబాటు లేకుండా చెప్పగలిగే ధైర్యం ఈ రచనల్లో ఉన్నట్లనిపిస్తుంది. ఊహలూ, వర్ణనల కంటే వాస్తవిక సంఘటనలే ప్రధానంగా కనిపించడంవల్ల రచనల్లో ఒకలాంటి నింపాదితనం కనిపిస్తుంది. కాస్త భాషా పరిజ్ఞానం ఉన్నా ఎంతో చక్కని రచనలు చేయొచ్చని అర్ధమవుతుంది!

 కానీ కాలక్రమేణా తూర్పు పడమర దేశాల మధ్య జీవన పరిస్థితులలో బేధాలు తగ్గిపోతూ ఉండటం, ఎనభైయ్యవ దశకంలో మొదటి బారతీయ సంతతి ఎదుర్కొన్న సంఘర్ణల్లాంటివి ఇప్పుడు దాదాపు కనుమరుగైపోవడం వల్ల ఈ డయస్పోరా రచనలలో కావాల్సినంత చిక్కదనం కూడా తగ్గుతున్నట్లనిపిస్తోంది! ముఖ్యంగా ఆఫ్రికన్, లాటిన్/స్పానిష్ డయస్పోరా సాహిత్యంతో పోల్చినప్పుడు మొత్తమ్మీద భారతీయ రచయిత(త్రు)ల సంగతి ఎలా ఉన్నా మన తెలుగు రచనలను మాత్రం సరితూచలేకపోతున్నాము. ఎక్కువశాతం కుటుంబవిలువలు, మనోభావాలు, అంశాల మీదే ఆధారపడి ఉండటం.. అదీ దశాబ్దాల తరబడి ఈ రచనాంశాల్లో పెద్దగా మార్పు లేకపోవడం ఒక కారణం అయి ఉండొచ్చుననిపిస్తుంది. 

అటు తల్లితండ్రులు, ఇటు పిల్లల మధ్య వారధిగా మొదటి తరం డయస్పోరా రచయిత(త్రు)లు తమ అనుభవాలని హాస్యభరితంగానో లేక ఆలోచనాపూరితంగానో చెప్పడంలో ఎక్కువశాతం సఫలమైనా, ఆ తర్వాత తరాల నీడలో ఈ సాహిత్యం భవిష్యత్తు ప్రశ్నార్ధకమేనని చెప్పక తప్పదు!


మొదటి ప్రచురణ 13వ (జులై 2014) ఆటా మహాసభల జ్ఞాపక సంచిక, అక్షరలో...

కవిత్వం నాకేమిస్తుంది?

చాలాసార్లే కూర్చుంటాను రాయాలని.. సమయాన్నే కాదు, చిందరవందర ఆలోచనల్లేని మనసునీ కూడా తోడు పెట్టుకుని.. కుదరదు.. రెండు మూడు పదాల కంటే ముందుకి జరగదు!

సంతోషమో.. బాధో.. కోల్పోయినతనమో.. గుండె అంచుల్నిండి రాలినప్పుడూ… సరైన పదాలు వాటిని పట్టుకోగలిగినప్పుడే కవిత్వం అనేదేదో నాకు రాయడానికి వస్తుంది!

అనుభూతీ, ఆలోచనల మిశ్రమమా కవిత్వమంటే!? సరిగ్గా తెలీదు కానీ, ఏం చెప్తున్నానో తెలీకుండానే అంతా చెప్పేసుకుని, బరువు దించేసుకున్న ఒక పక్షీక లాంటి తేలికతనం కవిత్వం ఇస్తుంది నాకు..
సమూహంలో అప్పుడప్పుడూ అత్యంత అవసరమయ్యే ఏకాకితనం కూడా కవిత్వం వల్లనే దొరుకుతుంది!

మొదటి ప్రచురణ వాకిలిలో -- కవిత్వం నాకేమిస్తుంది?

జాజిమల్లి గారి బ్లాగులో.....

మోహ మకరంద – నిషిగంధ

   

   

  

 

కొంచెం పని.. కాసిన్ని నవ్వులు -- 3

(Part -1      Part - 2)

ఉద్యోగం చేసేవాళ్ళందరికీ ఒక సౌలభ్యం ఉంటుంది. దేవుడు మనకి రెండు జీవితాలని ఇస్తాడు. ఒకదాంట్లో కాకపోయినా ఇంకోదాంట్లో నిర్వాణంకి ట్రై చేయమని! అంటే ఏదో ఒక దాంట్లోంచి వచ్చే స్పూర్తితో ఇంకో దాంట్లో వచ్చే సమస్యలని బ్యాలన్స్‌డ్‌గా సరిదిద్దుకోమని! రెండూ ఒకేలా తంతుంటే పరిస్థితేంటీ అని అడిగితే మాత్రం మీరు ఈ బ్లాగులు చదవడానికే అర్హులు కారు.. ఆ! అసలు సోషల్ నెట్‌వర్కింగ్ అనే ఇంకో ఉతృష్టమైన జీవితం గురించి మీకు తెలీకపోతే ఈ ఆన్లైన్ పరిశరాల్లోనే ఉండటానికి తగరన్నమాట. :)

సుభాషితాలు ఆపి అసలు విషయంలోకి వస్తే.... 

రిక్‌కి నేనో నిక్‌నేమ్ పెట్టాను. ఎక్కడ కాస్త చూడముచ్చటగా ఉన్న అమ్మాయి కనబడ్డా చాలు ముచ్చట్లు పెట్టేస్తాడు.. ఐదునిమిషాల్లో ఆ అమ్మాయి కుక్కపిల్ల పేరు దగ్గర్నుండీ డెంటిస్ట్ ఆఫీస్ అడ్రెస్ వరకూ వివరాలు లాగేస్తాడు.. ఆ అమ్మాయికి తెలీకుండానే ఆమె మాటల్తోనే ఆమెకో ప్రోబ్లెమ్ క్రియేట్ చేశేస్తాడు.. 'అయ్యో, ఇందులో ఆలొచించడానికేముంది, అది చాలా చిన్న సమస్య.. నీకెందుకు భయం, మై హూ నా!' అని అభయహస్తమిస్తాడు! అలా ఏ డిపార్ట్‌మెంట్‌కి వెళ్ళినా, కెఫెటేరియా, జిమ్, పార్కింగ్ లాట్ ఎక్కడబడితే అక్కడ అమ్మాయిలు 'హాఆఆఅయ్ రిక్' అని పలకరిస్తారు.. సో, తనకి నే పెట్టిన పేరు కేసనోవా. మా ఇంటాయన మా ఆఫీసు వైపు పనుండి వచ్చినప్పుడు రెండు మూడు సార్లు అందరం కలిసి లంచ్‌కి వెళ్తే, ఈ అమ్మాయిల సమూహాన్ని చూసి తెగ ఆశ్చర్యపోయారు (అబ్బే, అది అసూయ అస్సలు కాదు!) నేను పెట్టిన పేరు పూర్తిగా న్యాయభరితమైనదేనని సెలవిచ్చారు కూడా!

ఈ సదరు కేసనోవా గారు, నైస్ ట్రీట్‌మెంట్ స్టార్ట్ చేస్తానన్న మరుసటిరోజు నించీ పద్దతిగా good morning... do you want me to bring you some coffee.. should I prepare the meeting notes for you.. hope you had a nice lunch లాంటి ప్రశ్నలు/పరామర్శలు అదేపనిగా అడుగుతుంటే ముందు బానే ఉంది కానీ ఒక వారం రోజులయ్యాక మొదలైంది బుర్రలో దురద!!!

మాట్లాడితే 'may I...?' or 'let me please....' అంటూ సంభాషణ మొదలుపెడుతుంటే ఎవరో చేతులు కట్టేసి నోట్లో అదేపనిగా మైసూర్ పాక్ లు కుక్కుతున్న ఫీలింగ్..

తను కనిపించగానే నేను పక్కకి తప్పుకుంటుంటే అక్కడికి కూడా వచ్చి, "Is there something wrong? can i help you?" అనే ప్రశ్న బుద్దిగా నోట్లోంచి వస్తున్నా కళ్ళల్లో పట్టలేని అల్లరి!!

ఈ కుశల ప్రశ్నలు ఓకే.. ఆ తర్వాత మొదలైంది అసలు 'నైస్ ' ట్రీట్‌మెంట్!! మీటింగ్స్ కి వెళ్తే ముందుకి దూకి కుర్చీ లాగి, చేత్తో గబగబా శుభ్రం చేసి "here.. have a seat" అని చూపిస్తే అందరూ వింతగా నా వంకే చూడటం!! 


లంచ్‌కి బయటకి వెళ్తే కార్‌లో తను ఏ సీట్‌లో కూర్చున్నా పరిగెత్తుకుని నా సీట్ దగ్గరికి వచ్చి డోర్ ఓపెన్ చేసి పట్టుకోవడం..

బ్రేక్ పాయింట్ ఏమిటంటే, ఒకసారి తన కార్లోనే వెళ్తే, నా డోర్ దగ్గర కింద తన జిమ్ టవల్ పరిచి మరీ అప్పుడు ఓపెన్ చేశాడు.. "I can't see your feet touching this dirty parking lot" అని అనగానే నేనిక చేతులెత్తేశాను!!  

'బాబ్బాబూ, నీ నార్మల్ ట్రీట్‌మెంటే చాలా బెటర్.. ఈ నైస్ ట్రీట్‌మెంట్ భరించడం నా వల్ల కాదు' అని అక్కడే పార్కింగ్ లాట్లోనే బతిమాలుకుంటుంటే "are you sure?" అని ఒక పది సార్లు అడిగి, మళ్ళీ తన అసలు రూపంలోకి షిఫ్ట్ అయిపోయాడు.

కాకపోతే ఆ తర్వాత నించీ నాక్కొంచెం ప్రమోషన్ ఇచ్చి, వేరేవాళ్లని ఏడిపించడంలో నా చేత కూడా ప్లాన్లు వేయించేవాడు. మనకి మొదటి సంవత్సరం రాగింగ్ ఎందుకు ఉంటుంది? అందులో బాధలున్నా భరించి, నేర్చుకుని, వచ్చే సంవత్సరానికి మనమే ర్యాగింగ్ చేయగల పరిణితి సాధించాలని కదా! అలా అన్నమాట.. 


వాటిల్లో అన్నిటికంటే పెద్దది -- వేరే టీమ్‌లో ఉన్న ఇద్దరు అప్పుడే జస్ట్ డేటింగ్ మొదలుపెట్టారు.. వాళ్ళిద్దరికీ సీక్రెట్‌గా ఎంగేజ్‌మెంట్ అయిపోయిందని చెప్పి మా టీమ్‌లో ఇంకో అతని అపార్ట్మెంట్లో సర్‌ప్రైజ్ పార్టీ అరేంజ్ చేయించాం.. అందరం వచ్చాం కానీ ఆ ఎంగేజ్‌మెంట్ కపుల్ ఇంకా రాకపోయేసరికి మా టీమ్మేట్ వాళ్ళకి ఫోన్ చేయబోతుంటే అప్పుడతనికి ఇచ్చాం పెద్ద సర్‌ప్రైజ్, ఆ పార్టీ కేవలం మా టీమ్ కోసమేనని!! :) :)



ఒకసారి ఈ రిక్‌గారే వెకేషన్‌కి వెళ్ళొచ్చేసరికి తన క్యూబికల్‌ని చిన్నగా చేసేసి లోపల నానా జంక్ నింపేసి, పెపర్ డోర్‌తో మూసేశాం.. ఇలా...

మామూలుగా బర్ట్‌డే బెలూన్లు రంగు పేపర్లతో డెకరేట్ చేస్తాం కదా.. ఒక కొలీగ్ ఆఫీస్ ని మాత్రం వాల్ టూ వాల్ రీసైకిల్ పేపర్‌తో అతికించేశాం...

ఇలా ఎప్పటికప్పుడు ఒక్కళ్ళమీద ఒకళ్ళం ప్రాంక్స్ ప్లే చేసుకుంటూ, మిగతావాళ్లని ఎలా one upping చేయాలా అని మాస్టర్ ప్లాన్స్ వేస్తూ ఉంటాం. బెస్ట్ థింగ్ ఏంటంటే, అందరూ జీవియల్‌గా ఉండి ఇలాంటివి ఎంజాయ్ చేశేవాళ్ళే కానీ ఎవరూ పర్సనల్‌గా తీసుకుని ఫీలయ్యేవాళ్ళు కాదు. ఎప్పుడన్నా ఎవరి మీదన్నా కొంచెం హార్ష్ జోక్ ప్లే చేసినట్లు అనిపించగానే, అందరూ నన్నే ఆదర్శంగా తీసుకునేవాళ్ళు 'ఆడపిల్ల అంత స్పోర్టివ్‌గా తీసుకుంటుంది, వై కాంట్ వియ్!' అని అంతలోనే సమాధానపడి నవ్వేసేవాళ్ళు..

అంతలో ఒకసారేమయిందంటే...........

అప్పటికి సుమారుగా ఒక నాల్రోజుల నించీ మా కాసనోవా ఎటువంటి అల్లరీ చేయకుండా చాలా సీరియస్‌‌గా పని చేసుకుంటున్నాడు.. సీరియస్ ఇష్యూస్ ఉన్నప్పుడు తను అలానే తన చుట్టూ ఒక ఇన్విజిబుల్ గోడ్ కట్టేసుకుంటాడు కాబట్టి మేమూ పెద్ద పట్టించుకోకుండా మా పని మేం చేసుకుంటూ, లోపల్లోపల కాస్త సంతోషంగా ఉన్నాం కూడా. ఎందుకంటే ఎప్పుడు ఎవరి మీద ప్రాక్టికల్ జోక్ ప్రయోగింపబడుతుందనే టెన్షన్ ఉండదు కాబట్టి!

అలాంటి వర్కింగ్-విత్-ఏన్-యాటిట్యూడ్ ఫేజ్‌లో ఒకానొక ఉదయాన్న తను నాదగ్గరికి వచ్చి, వేరే డిపార్ట్‌మెంట్‌లో మీటింగ్ ఉందనీ, ఆ సమయంలో కొన్ని యూజర్ కాల్స్/ఈమెయిల్స్ రావొచ్చనీ, కొంచెం అటెండ్ చేయమని చెప్పాడు.. 'తప్పకుండా' అని హామీ ఇచ్చాను.. తను టకటకా హడావిడిగా వెళ్ళిపోయాడు.. అతను వెళ్ళాల్సిన డిపార్ట్మెంట్ ఉన్న బిల్డింగ్ చాలా దూరంలో ఉంటుంది, అందుకే కాస్త తిట్టుకుంటూ కూడా వెళ్ళాడు..

నేను మళ్ళీ నా పనిలో మునిగిపోయాను. ఇంతలో ఇంకో కొలీగ్ నించి ఫోన్.. నీకో ఈమెయిల్ ఫార్వార్డ్ చేశాను, కంగారుపడకుండా చూడు అని! ఎవరన్నా కంగారుపడొద్దు అని స్పెసిఫిక్‌గా చెప్తే అది ఖచ్చితంగా కంగారుపడే మేటరే అయి ఉంటుందని మళ్ళీ వేరే చెప్పాలా!!! సో, బ్రహ్మాండంగా భయపడుతూనే ఓపెన్ చేశాను.. అది, రిక్ నించి ఆ ఇంకో కొలీగ్‌కి వచ్చిన ఈమెయిల్.. దాని సారాంశం ఇది...
'డూడ్.. నేను మీటింగ్ కోసం పరుగులు పెడుతుంటే పార్కింగ్‌లాట్లో ఈ కార్ కనిపించింది. ఇది మన బ్యాంబి (నాకు మా వాళ్ళు పెట్టిన పేరు) కారు కదా! ఎవరో రివర్స్ చేస్తూ ఈ కార్ ని గుద్దేసి వెళ్ళిపోయినట్లున్నారు.. నేను హర్రీలో ఉన్నాను కాబట్టి తనకి నువ్వే నెమ్మదిగా చెప్పు ' .

వెంటనే నేను ఆ ఈమెయిల్‌కి ఉన్న ఎటాచ్‌మెంట్ ఓపెన్ చేశాను... యెప్ప్.. అది నా కారే.. సైడ్ కి అంతా పెద్ద చొట్టపడి, బాక్ మిర్రర్ క్రాక్ ఇచ్చేసి!!!! నాకు గుండె జారిపోయింది.. ఇదేంటి బంగారంలాంటి కారు, కొని ఇంకా సంవత్సరం కూడా అవలేదు అనుకుంటూ మా ఇంటాయన గారికి కాల్ చేశాను.. తను సరిగ్గా ఫ్లైయిట్‌లో బోర్డింగ్ అయిపోయి కూర్చున్నారు.. నేను ఆల్మోస్ట్ ఏడుస్తూ విషయం చెప్పాను.. తనేమో ముందు పోలీస్‌లకి కాల్ చేసి, వాడి దగ్గర రిపోర్ట్ తీసుకుని ఆ తర్వాత ఇన్స్యూరెన్స్ వాడికి విషయం చెప్పమని గబగబా ఇన్‌స్ట్రక్షన్స్ ఇచ్చారు.

(ఆరోజు వాళ్ళు నాకు పంపిన నా కార్ ఫోటో)

అంతలో అసలు ఈమెయిల్ ఫార్వార్డ్ చేసిన కొలీగ్ వచ్చి, ఆర్యూ ఓకే, అది నీ కారే కదా, అని అడిగి... ముందు పార్కింగ్‌లాట్‌కి వెళ్ళి పోలీస్‌కి కాల్ చేయ్యమని చెప్పాడు.. ఇహ, అదే ఏడుపు ఫేస్ కంటిన్యూ చేస్తూ నేను గబగబా బయటకి రాబోతుంటే కుండపోతగా వర్షం. అప్పుడది వర్షాకాలం కానేకాదు.. సో, గొడుగు హ్యాండీగా లేదు.. చచ్చినట్టు మళ్ళీ బిల్డింగ్ లోపలికొచ్చి గొడుగు కోసం జనాల్నందరినీ అడుక్కుని బయటపడ్డాను..

ఆల్మోస్ట్ పరిగెడుతున్నట్టే నడుస్తుంటే వెనక నించి పిలుస్తున్నట్టు వినిపించి, తిరిగి చూస్తే రిక్! ఇదేంటీ, మీటింగ్‌లో ఉండాల్సినవాడు ఇక్కడున్నాడు అనుకుంటూ, ఆ మరుక్షణంలోనే గుర్తొచ్చింది తనే కదా అసలు కార్ ఫోటో పంపింది అని! వెంటనే అడిగాను, ఇలా కార్ దగ్గరికి వెళ్తున్నాను.. పోలీస్‌లకి కాల్ చేయాలి, కాస్త హెల్ప్ చేస్తావా? అని.

"ఓ తప్పకుండా.. ముందు ఇవ్వాళ డేటేంటో చెప్పు ' అన్నాడు.. ఇప్పుడు డేట్‌తో పనేంటీ అని చిరాగ్గా మొహం పెడుతూ, డేట్ చెప్పబోతూ ఆగిపోయాను... ఓ.. మై... గాడ్!! ఏప్రిల్ ఫస్ట్!!! 

ఎదురుగా ఆ మహానుభావుడు కెరటమేదో బర్స్త్ అయినట్టు విరగబడి నవ్వుతున్నాడు.. నాకు అప్పటికీ నమ్మకం కుదరలేదు.. 'మరి నా కార్.. ఆ డెంట్.. పిక్చర్..' అని అంటున్నా.. 'అది నీ కారే కానీ, దానికేమీ అవ్వలేదు.. ముందు లోపలికెళ్దాం పద, వర్షం చాలా ఎక్కువగా పడుతోంది ' అని బిల్డింగ్ లోపలికి లాక్కొచ్చాడు..

నాకు లోపల కుతకుతా ఉడికిపోతూఉంది.. మనసులో నాకొచ్చిన తిట్లన్నీ ఇన్‌ఫైనైట్ లూప్‌లో పెట్టేశానప్పటికే!

మా ఫ్లోర్‌లోకొచ్చి మా ఆఫీస్ తలుపు తీయగానే ఎదురుగా మా టీమంతా వెయిటింగ్.. నన్ను చూడగానే ఎవరి కెపాసిటీకి తగ్గట్టు వాళ్ళు నవ్వడం మొదలుపెట్టారు...

అప్పుడొచ్చాయి నాకు కళ్ళల్లో నీళ్ళు!!

అంతే, అలా నించుండిపోయానసలు ఏమీ మాట్లాడకుండా!! తర్వాత నెమ్మదిగా నా డెస్క్ దగ్గరకొచ్చి క్వైయిట్‌గా కూర్చుండిపోయాను..

అతగాడు పక్కన్నుంచుని అసలు తనకి ఆ డెంట్ iPad App గురించి ఎప్పుడు తెలిసింది, దాన్ని నామీద ప్రయోగించడానికి ఎంతలా వెయిట్ చేసిందీ, అనుమానం రాకుండా వారం నించీ ఏదో సీరియస్ పని ఉన్నట్టు యాక్ట్ చేసిందీ, పొద్దున్నే నేను వచ్చాక పార్కింగ్‌లాట్ కి వెళ్ళి నా కార్ ఫోటో తీసేప్పుడు ఎంత ఎగ్సైటింగ్‌గా అనిపించిందీ... తన ప్లాన్‌కి పూర్తిగా సహకరించిన మిగతావాళ్ళందరికీ ఎంతలా ఋణపడిపోయిందీ --- ఇత్యాది వివరాలన్నీ కధలుకధలుగా చెప్తున్నాడు.. 


బట్, కాసేపటికి రియలైజ్ అయ్యాడు, నేను మామూలుగా లేనని.. వెంటనే వచ్చి చాలా సిన్సియర్‌గానే బతిమాలుకున్నాడు.. తనే మాయింటాయన గారికి మెసేజ్ కూడా పెట్టాడు, నథింగ్ టూ వర్రీ అని.

నేను ఆరోజు మరుసటిరోజు కూడా చాలా అంటే చాలా సీరియస్‌గానే ఉన్నాను.. కానీ ఆ తర్వాత రోజు నేను ఓట్‌మీల్ వేడి చేసుకోడానికి కిచెన్లోకి వెళ్ళగానే నా వెనకాలే వచ్చారు మా వాళ్ళందరూ.. నేను అసలు పట్టించుకోనట్టు మైక్రొవేవ్‌ని లాగి పీకుతున్నాను.. 

'చూడు నీకోసం నిన్నటి నించీ మేం ఏం ప్రాక్టీస్ చేశామో! డాలర్ మెండీ పాట.. టునాక్ టునాక్ టున్..' అని లైన్‌గా నుంచుని డ్యాన్స్ మొదలుపెట్టారు... ఒక పది సెకన్లు అవ్వగానే నాకు అదేం పాటో అర్ధమై I bursted into laughter! అది మన దలేర్ మెహందీ సాంగ్ తుణక్ తుణక్ తున్ :))

ఆ తర్వాత అరగంటలోనే మామూలైపోయాను కానీ ఒక రెండు వారాల పాటు మహారాణీ ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చారు. ఫ్రీ లంచ్, స్టార్‌బక్స్ ఫ్రాపచీనోలు, అడపాదడపా డెస్క్ మీద సర్‌ప్రైజ్ ఇచ్చే పెద్ద క్యాండీ బార్స్.. ఇలా! :)

మరి ఇలాంటి వాతావరణం ఉంటే ఎవరికి మాత్రం వర్క్ ఎగ్గొట్టడానికి మనసు ఒప్పుతుంది చెప్పండి.. అది జ్వరమైనా, తుఫానైనా ఎలాగొలా పడిలేస్తూ, ఈదుకుంటూ అయినా వెళ్ళిపోవాలనిపిస్తుంది.. ట్రాఫిక్‌ని తిట్టుకుంటూ వస్తామా ఆ తర్వాత అసలు 9-10 గంటలు ఎలా గడిచిపోతాయో తెలీదు! ఇలా ఒకరిద్దరు సరదా టీమ్మేట్స్ ఉన్నా మొత్తం టీం అంతా ఎంత లైవ్లీగా ఉంటుందో!

నన్నడిగితే మా అందర్లోకీ గ్రేట్ స్పోర్ట్ మా బాస్... the coolest boss we all have ever had.. ఆయన ఏ కాస్తా 'ఆహా.. ఊహూ ' అన్నా ఇంత అల్లరి అస్సలు కుదిరేది కాదు!! అందరం ఎంతో క్లోజ్ గా ఉండటమే కాదు అందరి ఫ్యామిలీ మెంబర్స్ అందరికీ చాలా క్లోజ్ గా పరిచయం.. ఆయనే ఫ్యామిలీ గెట్‌టూగెదర్‌లు మొదలుపెట్టింది... సంవత్సరానికి రెండుసార్లైనా ఎవరో ఒకరి ఇంట్లో గెట్ టుగెదర్ ఉంటుంది... అందరం ఫ్యామిలతో కలుస్తాము.. 

కానీ, ఒకటే సమస్య -- ఇంత ఆత్మీయంగా, సరదాగా ఒక కుటుంబంలా ఉన్న గ్రూప్‌లోంచి ఎవరన్నా వెళ్ళిపోవాల్సి వచ్చినప్పుడు విపరీతమైన బాధగా ఉంటుంది. ఇంతలా అల్లరి చేస్తూనే రిక్ రెండు MBAs, Six Sigma, PMP, ఇలా ఏదో ఒకటి చదువుతూనే ఉండేవాడు..  తను వెళ్ళిపోయినప్పుడైతే మేమందరం చాలా రోజుల వరకూ డల్‌గా ఉండేవాళ్ళం.. ముఖ్యంగా మా ఇద్దరివీ పక్క పక్క డెస్క్శ్ కాబట్టి నేను చాలా రోజులు డిప్రెషన్‌లోకి వెళ్ళినంత బాధ ఫీలైయ్యాను.. బజ్‌లో కూడా పోస్టేసుకుని అందరి సానుభూతినీ పొందాను. తను వెళ్ళింది సేమ్ ఆర్గనైజేషన్‌లో వేరే డిపార్ట్‌మెంట్ అయినా అది కంప్లీట్‌గా వేరె లొకేషన్ అవ్వడంతో ఫ్రీక్వెంట్‌గా కలవడానికి కుదరదు.. మొదట్లో రెండు వారాలకోసారి లంచ్‌కి, హాపీ అవర్స్‌కి కలిసినా తర్వాత్తర్వాత తగ్గిపోయింది. ఎప్పుడన్నా ఫోన్లూ, టెక్స్ట్‌లే!

మొత్తానికి శ్రావ్య పుణ్యమా అని I revisited all those days. ఇప్పుడు టీమ్ లో అమ్మాయిలూ అబ్బాయిలూ సగం సగం ఉండటంతో పెద్ద ఎత్తున ప్రాక్టికల్ జోక్స్ ఏమీ నడవవు కానీ..... We still are the loudest team in our building and fun happens in other ways...

(Yea, The End పడినట్లేనండీ.. ఇంక లేవచ్చు సీట్లోంచి! :)) )

Thank you all so much! :-)

      

    

   

కొంచెం పని.. కాసిన్ని నవ్వులు -- 2

(Part - 1)


"I think she is calling you" రిసెప్షనిస్ట్ వైపు చూపించాడు.. 

'ఇతను ఎప్పుడొచ్చాడబ్బా ఇక్కడికి!?' అనుకుంటూ గభాల్న లేచి ఫ్రంట్ డెస్క్ దగ్గరికి వెళ్ళాను.. ఇంకో ఐదు నిమిషాల్లో లోపలికి వెళ్ళాల్సి ఉంటుందని చెప్పింది! మళ్ళీ వచ్చి నా ప్లేస్లోనే కూర్చుంటూ, 'థాంక్యూ' కాస్త నవ్వుతూ అతనికి చెప్పాను...

"నో ప్రోబ్లెం" అనేసి చూపు వాల్ టూ వాల్ గ్లాస్ విండో వైపుకి తిప్పేసుకున్నాడు! 

ఆహా, అమ్మాయిలంటే ఎంత మర్యాద, అసలు సూటిగా కూడా చూడలేదు! అనుకుని, నేను మాత్రం చక్కగా, పరిశీలనగా తననే చూశాను..

డార్క్ బ్లూ సూట్, సిల్వర్, లైట్ బ్లూ కాంబినేషన్ నెక్ టై.. చక్కగా జెల్ పెట్టుకుని నున్నగా వెనక్కి దువ్వుకున్న జుట్టు, అచ్చమైన నీలి కళ్ళు, రెగ్యులర్ వర్కౌట్ చేస్తున్నట్టు ఇట్టే చెప్తున్న బ్రాడ్ షోల్డర్స్... వెరసి ఒక వైట్ అమెరికన్.... అనుకుంటూ మళ్ళీ ఇంకోసారి అతని ఫేస్ వైపు అస్సలు మొహమాట పడకుండా చూశాను... అసలా శరీరానికీ, ఫేస్‌కీ సంబంధమే కనిపించలేదు.. సల్మాన్ ఖాన్ బాడీకి ఎవరో టీనేజర్ ఫేస్ పెడితే ఎలా ఉంటుందీ! అలా అమాయకంగా.. బోల్డంత అమాయకంగా!!! 

'ఏ ఇరవై ఏళ్ళుంటాయేమో.. స్టూడెంట్ అనుకుంటా.. ఎంత పద్దతిగా ఉన్నాడు పిల్లాడు!' అని మనసులోనే బోల్డన్ని కాంప్లిమెంట్స్ ఇచ్చేస్తున్నాను.. నాకు తెలీకుండానే మరీ చాలాసేపట్నించీ చూస్తున్నానేమో అతనికి కూడా అర్ధమై నావైపు తిరిగి మొహమాటంగా ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వి, మళ్ళీ తలని విండో వైపుకి తిప్పేసున్నాడు.. "ఎంత బుద్దిమంతుడో" ఇంకోసారి అనుకోకుండా ఉండలేకపోయాను!!

అలా మొదటిసారి చూశానతన్ని... ఆ రోజునీ, ఆ మొదటి అభిప్రాయాన్నీ నేనెప్పటికీ మర్చిపోలేను.. మర్చిపోను కూడా!

అతని పేరు రిచర్డ్.. అందరూ రిక్ అని పిలుస్తారు.. ఆరోజు ఇద్దరమూ మా ఫైనల్ ఇంటర్వ్యూకి అటెండ్ అయ్యాము.. ఒకే టీంలో రెండు వేరు వేరు పొజిషన్లలో జాయినయ్యాం.. నాకు క్యాంపస్ తెలీదని ఐడి కార్డ్, వెల్‌నెస్ కార్డ్, ఓరియెంటేషన్ ఇలా క్యాంపస్ లోని అన్ని బిల్డింగ్స్ కీ తనే తీసుకెళ్ళి చూపించాడు.. నేనేమో మనసులో అతన్ని బుద్దిమతుడు నించి అతి బుద్దిమంతుడు, మహా బుద్దిమంతుడు, అరివీర బుద్దిమంతుడు అని స్టార్స్ కౌంట్ పెంచేసుకుంటూ ఉన్నా!! 

ఇంకా గుర్తు, మొదటి రెండుమూడు వారాల్లో వర్క్‌‌కి రావడం అంటే ఎంతలా హేట్ చేసేదాన్నో! చాలా పొద్దున్నే లేవాల్సి రావడం, లాంగ్‌ డ్రైవ్, అప్పటి వరకూ అస్సలు అలవాటులేని ఆర్గనైజేషనల్ స్ట్రక్చర్, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా టీమ్ మొత్తానికి నేనొక్కదాన్నే అమ్మాయినవడం.. ప్రతిరోజూ కార్ పార్క్ చేస్తూ అనుకోవడమే, 'అబ్బా ఈవినింగ్ ఎప్పుడైపోతుందా!' అని.

ఒక నెలా నెలన్నర గడిచాయేమో... వర్కూ, వాతావరణమూ అంతా అలవాటవుతూ మెల్లగా టీంలోని అందరితో జెల్ అవుతూ ఉన్నరోజులు... మన ఆన్లైన్ తెలుగు పత్రికలన్నీ బుక్‌మార్క్ చేసేసుకునేంత కంఫర్టబిలిటీ పెరిగిన రోజులు..

ఒకానొక ఉదయం...మొదటి కప్ కాఫీ తాగుతూ, మెల్లగా ఈనాడు పేపర్ ఓపెన్ చేసి, కొంచెం చిన్న విండోగా కుదించి చదువుతున్నా...

వెనకనించి దగ్గరగా రిక్ పిలుపు...
పక్కవాళ్ళ బౌల్లోంచి ఐస్‌క్రీమ్ దొంగతనం చేస్తూ పట్టుబడినట్టు ఉలిక్కిపడి టక్కున ఆ విండో మూసేశా.

అనవసరంగా దడుచుకున్నందుకేమో "ఆర్యూ ఓకే?" అని నావైపో వింత లుక్ వేసి, "You know our boss is a Cuban" అన్నాడు.. తెలుసని చెప్పాను.

ఒక ఐదు నిమిషాలపాటు క్యూబన్ మగవాళ్ళు ఎంత నిష్టాగరిష్టులో, ఎంత పద్దతిగా ఉంటారో, ఎంత గౌరవబద్దంగా జీవిస్తారో లెక్చర్ ఇచ్చి.. "I just want you to be a little familiar with their culture. Also, I think he will be very happy if we greet him in Spanish once in a while" అని సలహా ఇచ్చాడు.. నాకు స్పానిష్ రాదుగా అని దీనంగా చూశాను.. 

తనేమో "Don't worry, I know a little" అంటూ అభయమిచ్చి, "Mr. Mierda would be a good one" అని, ఒకసారి నాతో చెప్పించాడు..

కెనేడియన్ అయినా ఇంత చక్కని స్పానిష్ వచ్చినందుకు మనసులో అతన్ని మళ్ళీ మెచ్చేసుకునే కార్యక్రమం మొదలుపెట్టి, ఇక నేను మా బాస్ ఎప్పుడెప్పుడు వస్తాడా అని చూసి, ఆయన వచ్చి నన్ను విష్ చేయగానే నేను "Good morning, Mr. Mierda" అన్నా.. ఆయన అర్ధం కానట్టు చూశాడు..

ఓ, నా ఏక్సెంట్ సరిగ్గా లేక ఆయనకి నేనన్నది అర్ధం కాలేదని, ఇంకాస్త గట్టిగా, సాగదీస్తూ "GOOOOOD MOOOOORNING, Mr. Mierda"  అన్నా.. తల అటూ ఇటూ కాకుండా ఊపేసి వెళ్ళిపోయాడు!!

నేను రిక్ దగ్గరికెళ్ళి ఇలా బాస్ నా గ్రీటింగ్‌ని పెద్దగా పట్టించుకోలేదని చెప్పాను.. తను సాలోచనగా చూసి "May be it's too strong for him!" అన్నాడు..

అప్పుడు కానీ నాకు వెలగలేదు... ఇంతకీ ఆ మాటకి మీనింగేమిటని సూటిగా ప్రశ్నించాను!

"Oh, I didn't tell you!? It means Mr.Perfect" అన్నాడు... బుద్దిగా నేను అవునవును టూ స్ట్రాంగ్ గానే ఉంది, అని ఒప్పేసుకున్నాను..

నేను వెళ్ళిపోబోతుంటే చెయ్యి పట్టుకు ఆపి, "How about this? Mr. Viejo.. Mr. Decent??" మళ్ళీ ఇంకో గ్రీటింగ్ చెప్పాడు..

పర్ఫెక్ట్ కంటే డీసెంట్ కాస్త డోస్ తక్కువగానే ఉందనిపించింది.. మరీ బాస్‌ని కాకా పట్టేలా లేదని కూడా అనిపించి, సరే సరే అంటూ బేషరతుగా అంగీకారాన్ని తెలిపాను...

అలాంటి ఉదయమే.. మరుసటి రోజు.. మళ్ళీ బాస్ విష్..

నేను పేద్ద స్మైల్ ఇస్తూ "Good morning MR. Viejo!“
 
ఈసారి ఆయన తలూపి వెళ్ళిపోలేదు.. అక్కడే ఆగి "What did you just say?" అని అడిగాడు.. అబ్బో, నా పిలుపు ఆయనకి తెగ నచ్చేసిందని మళ్ళీ రిపీట్ చేశాను..

"You know what it means?" ఆయన ప్రశ్న..

"Oh yea, Mr. Decent" నా నవ్వుని ఎక్కడా సడలనీయకుండా చెప్పాను..

అంతే! అక్కడే ఉన్న ఒక చెయిర్లో కూలబడి అదేపనిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు!! ఒక రెండు నిమిషాలు నవ్వి మరి నిన్న చెప్పినదానికి అర్ధం అంటే, రిక్ నాకు చెప్పిందే మళ్ళీ నేను ఒబీడియంట్ గా అప్పగించాను...

ఇక ఆయనైతే "ఓ మ్యాన్!" అనేసి ఇంకా పెద్దగా నవ్వడం మొదలుపెట్టారు... కలుగులో ఉన్న ఎలుకలు బయటకు వచ్చినట్టు మా టీమ్మేట్సందరూ బయటకి వచ్చి  ఆయనతో జత కలిశారు.. 


నాకేమో ఒళ్ళు మండిపోతోంది.. రిక్ అయితే సరే సరి, నేల మీద దొర్లి దొర్లి నవ్వుతున్నాడు!!!!

మా బాస్ నవ్వడం ఆపి "who made you to say these?" అనడిగితే లిటరల్గా నేలమీద పడిపోయి ఉన్న రిక్‌ని చూపించాను.

"Oh My! How could you just believe him?! There is a thing called Google, you know!" అని నన్ను పట్టుకు ఊపేస్తూ మళ్ళీ పెద్దగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు!!

'Because I trusted him...' నేను అస్పష్టంగా చెప్పినా వినిపించినట్టే వచ్చి రిక్, 'ఐ యాం సో సారీ... " అంటూ చేతులు పట్టుకుని దీనంగా చూశాడు...

ఇంతకీ మీనింగేమిటని అడిగితే వాళ్ళు చెప్పింది విని నాకూ నవ్వాగక వాళ్ళకంటే ఎక్కువగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాను... 

'ఈ అబ్బాయి ఎంత బుద్దిమంతుడో!' అన్న నా మొట్టమొదటి అభిప్రాయాన్ని రిక్ ఈ స్పానిష్ గ్రీటింగ్ డైనమైట్‌తో ముక్కలు ముక్కలు చేశాడు... 

And, the sad/funny part is, that was only the beginning........................



(FYI..... Mierda (మియర్డా) = s**t ......... Viejo (వియహో) = old man) 

వయసు ఏ ఎర్లీ ఇరవైల్లో ఉంటాయనుకున్న అతను నాకంటే రెండేళ్ళు పెద్ద అని, తను అమెరికన్ కాదు కెనేడియన్ అని, మాస్టర్స్ చదవడం కోసం మా యూనివర్సిటీకొచ్చి ఇక్కడే జాబ్ లో సెటిల్ అయిపోయాడని నెమ్మది నెమ్మదిగా వివరాలన్నీ తెలుస్తున్నాయి.. అంతే కాదు పని చేసేప్పుడు ఎంత సీరియస్ గా, పూర్తి ఏకాగ్రతతో చేస్తాడో అల్లరి కూడా అంతే డెడికేషన్‌తో చేస్తాడు.. చెప్పానుగా మా టీంలో ఆరుగురు అబ్బాయిలు, నేనొక్కదాన్నే అమ్మాయినని.. అందుకే తన అల్లరికి ఎప్పుడూ నేనే టార్గెట్ అయ్యేదాన్ని!

ఉదాహరణకి ----

** ప్లాస్టిక్ గ్లాస్ నిండుగా నీళ్ళు పోసి ఆఫీస్ డోర్ పైన పెట్టి, అతి నెమ్మదిగా దగ్గరికి లాగి ఉంచేవాడు.. ఆ టైం కి నాకు వేరే డిపార్ట్‌మెంట్‌కి వెళ్ళాల్సిన పని 'కాకతాళీయంగా' వచ్చేది! మనం ముందూ వెనకా చూసుకోకుండా లేచి ఆ తలుపు దఢాలున లాగేసరికి గ్లాసు నీళ్ళూ నన్ను అభిషేకం చేయడంలో పూర్తిగా సఫలం అయ్యేవి! తర్వాత మనం ఎంత ఫుల్ బాటిల్ నీళ్ళు తనపై గుమ్మరించినా అది లెక్కలోకి రాదు కదా!

** ఇంకోసారి, ఇంటికి బయలుదేరే సమయానికి భోరున వర్షం పడుతుంటుంది.. 'ట్రాఫిక్ ఎంత స్లోగా ఉంటుందో' అని వేరే ఫ్రెండ్స్‌తో మొరపెట్టుకుంటూ, బిల్డింగ్ బయటకి వచ్చి గొడుగు ఓపెన్ చేయగానే దాన్లోంచి ఒక బుట్టెడు ష్రెడ్ చేసిన పేపర్ ముక్కలు భళ్ళున నవ్వుకుంటూ మనమీద కురిస్తే ఎలా ఉంటుంది!? ఆ మరుసటిరోజు తన ఫైల్ కాబినేట్స్ నిండా అవే పేపర్ ముక్కలు పూర్తిగా నింపేసినా నా గొప్పతనం తను ఒప్పుకోడుగా!!

** అప్పుడే లంచ్ నించి వచ్చి, పూర్తిగా పనిలో మునిగిపోయిన బిజీ మధ్యాహ్నం.. వచ్చి ప్రోజెక్ట్ గురించి ఏవో సీరియస్ ప్రశ్నలు అడుగుతాడు.. నేనేమో 'ఐ నో ఇట్ ఆల్ ' లెవల్లో ప్రతీదీ ఆవేశంగా వివరిస్తున్న సమయం... ట్రింగ్ ట్రింగ్ మని ఫోన్ మోగుతుంది.. స్క్రీన్ మీద నించి దృష్టి మరల్చకుండా ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి 'హలో' అనగానే అటు నించి 'హి గాట్ హర్ ఎగైన్ ' అని పెద్దగా నవ్వులు... కాస్త అయోమయగా అనిపిస్తుండగానే చెవులకి ఏదో మెత్తగా గ్లూయీగా అతుక్కున్న చల్లదనం.. కెవ్వున రిసీవర్ చేతిలోంచి పడేస్తే దాని హెడ్ పీస్ కి ఇంత మందాన పూసి ఉన్న క్లియర్ షేవింగ్ జెల్!! తర్వాత అతని డెస్క్ మీద అదే షేవింగ్ జెల్ తో పేద్దగా 'I HATE YOU! అని రాస్తే, క్లీన్ చేసుకుంటూనే "You know! Hate is a strong word. I'm sure you don't hate me" అంటూ నవ్వుకున్నాడు..

ఇలా ఎప్పుడూ ఏడిపిస్తూనే, "you are such a good sport and are so sweet" అని కాస్త పొగిడేశేవాడు.. తనకే అప్పుడప్పుడూ అనిపిస్తుండేదేమో కాస్తెక్కువే ఏడిపిస్తున్నానని.. అలాంటప్పుడు భలే విచిత్రమైన పనులు చేశేవాడు.. నేను కాస్త సీరియస్ అయ్యానని అర్ధమైనప్పుడోసారి ఉదయం రాగానే, ముందు నించుని 'this is for you' అంటూ నా ఫోన్ రింగ్‌టోన్ సాంగ్ 'కలసిన సమయాన.. కనులకు ఓ వాన' (ఈ పాట చాలా ఇయర్స్ నా రింగ్‌టోన్‌గా ఉండేది!) పాట పల్లవి మొత్తం పాడి వినిపించాడు... ఆరోజు మాత్రం భలే మూవ్ అయిపోయాను!

అలా చేసిన రెండో రోజు నించే మళ్ళీ ఏదో ఒక అల్లరి!

ఒకసారి మాత్రం నాకు చాలా కోపం వచ్చి 'అసలు నీకు మామూలుగా, నైస్ గై లా ఉండటం రాదా!' అని గయ్యిమని అరిచాను.. ఒక 2 నిమిషాలు ఏం ఆలోచించుకున్నాడో ఏమో! "You are right. you deserve to be treated nice. I will be nice to you until you ask me to stop!" అని ఒక వింత చాలెంజ్‌లాంటి స్టేట్‌మెంట్ ఇచ్చాడు..

నేనేమో 'ఇంకా నయం! స్టాప్ బీయింగ్ నైస్ అని చచ్చినా అనను ' అని డిక్లేర్ చేశాను.. తను నవ్వేసి వెళ్ళిపోయాడు..

బట్, అది ఇంకో రకమైన టార్చర్ అని అర్ధమవ్వడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు!!!


**********************************************************************************************************
ఎప్పుడూ కవితలే కాకుండా మానవాళి క్షేమం కోరి అప్పుడప్పుడూ మామూలు విషయాల గురించి కూడా టపాలు రాయమని అడిగే శ్రావ్య కోసం ఈ పోస్ట్. :-)
*********************************************************************************

(Pictures - Courtesy Google Images)