One hell of a ‘Raa…’ party! -- I

(చిన్న విన్నపం - మానసవీణ బ్లాగు.. ఆపైన శతాబ్దాల తర్వాత రాసిన టపా! కాబట్టి ఇందులో మేఘాలూ.. మైదానాలూ.. హృదయపు లోతులూ... గుండె గాధలూ లాంటి పదార్ధాలేమైనా ఆశించివస్తే మీకు తీవ్రమైన ఆశాభంగం తప్పదు.. మన 'స్నేహమా' రాధి నాకోసారి చెప్పినట్లు స్వప్న జగత్తులోనే కాదు అప్పుడప్పుడూ దైనందిన జీవితంలోకూడా జీవిస్తూ ఉండాలి! :)) )

లేచిన దగ్గర్నించీ ఒకటే పరుగు.. ఒక నెమ్మది లేదు.. ఒక ప్రశాంతత లేదు.. ఎంతో పగడ్బందీగా అల్లిన వ్యూహాల్లాంటి ట్రాఫిక్ జామ్స్ ని అధిగమించి అఫీసుకి చేరుకోవడం, లాంగ్ మీటింగ్స్, షార్ట్ డెడ్ లైన్స్ ఇలా మొనాటనీతో సాగిపోతున్న వర్క్ లైఫ్ లో పోయినవారం (9th నవంబరు) మేము చేసిన ఒక చిన్న, సహాయ కార్యక్రమ విశేషాలు మీరిప్పుడు చదవబోతున్నారు.. ఎప్పటిలానే నా కధలన్నీ/స్వగతాలన్నీ చైనా గోడలా దరీదాపూ కనిపించకుండా ఉంటాయి కాబట్టి, కాస్త ఓపిక చేసుకుని 'వినుడు వినుడు ఈ సరదా గాధా.. వినుడీ మహజనులారా......'

ఏ హంగులూ లేని అదోలాంటి నిరాడంబరత్వంతో వేసవీ వర్షా కాలాల కలయికతో మూడునాలుగు నెలలు గడిచి, అక్టోబర్ రాగానే మా ఊళ్ళో కొత్త ఉత్సాహమేదో అందరి మనసుల్లోకి పుట్టినట్లుంటుంది.. అందుకు కారణం అప్పుడప్పుడే తగ్గుముఖం పడుతున్న ఎండలు కాగా, ఇంకో ముఖ్యమైన విషయం మేము మా యూనివర్సిటీలో ప్రతి సంవత్సరమూ చేసే United Way Fundraising! ఈ యునైటేడ్ వే అనేది ఒక నాన్ ప్రాఫిట్ ఆర్గనైజేషన్... హెల్త్, ఎడ్యుకేషన్ అవసరాల మీద వాళ్ళ సహాయకార్యక్రమాలు ఉంటాయి.. ప్రతి సంవత్సరమూ అక్టోబరు నించీ నవంబరు రెండో వారం వరకూ అన్ని డిపార్ట్‌మెంట్ల వాళ్ళూ ఏదో ఒక రీతిలో సేల్స్ ఏర్పాటు చేసి ఆ వచ్చిన డబ్బుల్ని స్కాలర్షిప్ ఫండ్‌కో లేక మెడికల్ రీసెర్చ్‌కో డొనేట్ చేస్తారు..

అక్టోబరు వస్తుందంటేనే ఒక్కొక్క డెపార్ట్మెంట్ వాళ్ళూ ఒక్కో ఐడియాతో రెడీగా ఉంటారు.. బేక్ సేల్, క్యూబన్ కాఫీ & టోస్ట్ సేల్, ఐస్‌క్రీం ఫియెస్టా, గ్రాబ్ యువర్ వింగ్ (లంచ్)... ఇలాంటి తిండికి సంబంధించిన సేల్సే కాకుండా; వేర్ యువర్ హెయిర్ (మనకిష్టమైన విగ్గుతో వర్క్ కి రావచ్చు), వేర్ యువర్ ఫేవరెట్ జీన్స్.. అంటూ వస్త్రధారణకి సంబంధించి కూడా సరదా ఈవెంట్స్ ఉంటాయి.. అంటే ఆ టికెట్ కొంటే ఆ డిపార్ట్‌మెంట్ వాళ్ళు ఎనౌన్స్ చేసిన రోజు అలా తయారై రావొచ్చన్నమాట!

ఇవే కాకుండా పెన్నీ వార్ అని ఇంకో యుద్ధం సైడ్లో జరుగుతూ ఉంటుంది.. ప్రతి డిపార్ట్‌మెంట్ రిసెప్షన్ ఏరియాలో  ఓ పేద్ద ప్లాస్టిక్ డబ్బా పెడతారు (మామూలుగా ఖాళీ వాటర్ కేన్స్ వాడతారు).. ఇక్కడ ఉన్నవాళ్ళు పెన్నీలని అంత పట్టించుకోరు కనుక అవి ఆ డబ్బాలోకి వేసేస్తారన్నమాట.. ఈ కాంపెయిన్ చివర్లో ఎవరి డిపార్ట్‌మెంట్ ఎక్కువ పెన్నీలని కలెక్ట్ చేస్తే వాళ్ళు విన్ అయినట్లు.. అంటే విన్నర్స్ కి పేద్ద బహుమతేదీ ఇవ్వకపోయినా అసలు ఆ 'విన్నర్ ' పదంలో ఉన్న కిక్ తెలియనిదెవరికీ!! అందుకే ఆ డబ్బాలు త్వరత్వరగా ఫిల్ అయిపోతాయి :-)

“మీరు కేకులతో కొడతారా! మేం చూడు లంచ్ సాండ్విచ్ లతో వచ్చాం!!” అని ఒక డిపార్ట్మెంట్ అంటే “అసలు ఐస్క్రీం కి నో అనగలిగే ప్రాణి ఈ బిల్డింగ్ లో ఉందా!?” అని ఇంకొకరు సవాలు విసురుతారు.. రోజూ ఇలా ప్రచ్చన్న యుద్దాల మీద యుద్దాలు జరుగుతుండగా ఒకరోజు లంచ్ రూంలో కూర్చుని యధావిధిగా ఆకులు అలములూ నములుతూ, కొన్ని రోజుల్లో మా ఇంట్లో జరగబోయే దీపావళి పార్టీ గురించి మా కోవర్కర్స్ కి చెప్తుంటే వేంఠనే డార్లీన్ అనే అమ్మాయి "దివాలి పేరుతో యునైటెడ్ వే కి ఏదన్నా ఈవెంట్ ఆర్గనైజ్ చేస్తే ఎలా ఉంటుందీ" అని అన్నది! ఆ ఆలోచన వినగానే ఉత్సాహం వేసి 'వై నాట్.. ష్యూర్.. ష్యూర్ ' అనేసినా ఆ తర్వాత నిమిషం నించీ మనసులో సందేహాల మీద సందేహాలు.. ఆ తర్వాత 'ఇది సాధ్యమయ్యే పని కాదులే' అనిపించింది!

అలా మొదట్లో వెనుకంజ వేయడానికి కారణాలు --- మొదటిది, మా డిపార్ట్‌మెంట్లో ఉన్నది ఒక పూర్తి ఇండియన్ అయిన నేనూ, జీన్‌స్లో మాత్రమే భారతత్వం ఉన్న ఆధా ఇండియన్స్ ఇంకో ఇద్దరు అమ్మాయిలు (అందులో డార్లీన్ ఒకరు)..  రెండో ముఖ్య కారణం మాకున్న వర్క్ లోడ్.. ఫండ్‌రైజింగ్ చేస్తున్నాం కదాని మా పెద్దాయన పనేమీ తగ్గించడు సరి కదా, ప్రతిరోజూ మీటింగ్లో ప్రోజెక్ట్ డెడ్ లైన్లు కొంచెం ముందుకు జరిపి, "మన వాళ్ళ సేల్ పనులు ఎలా సాగుతున్నాయి?" అని అడిగే రకం.. కానీ ఆది సందేహాలు ఎలా ఉన్నా 'చేసేద్దాం' అని ముగ్గురం నిర్ణయించేసుకున్నాం.

ఇక ఫ్లైయర్స్, టికెట్స్ డిజైన్ చేసి ప్రింట్ చేసి వాటిని అమ్మడం మొదలుపెట్టాక గానీ అసలు కష్టం కళ్ళముందు నిల్చోలేదు!! వంద టికెట్లు కనీసం అమ్మాలి! మేం ముగ్గురమూ ఒకటి కొనమంటే మూడు కొనే రకాలం కానీ అమ్మమంటే 'పరుల సొమ్ము పాము వంటిది ' అని పక్కకి తప్పుకుని బిత్తరచూపులు చూసేవాళ్ళమే! కాకపోతే మా బాసులు (ముగ్గురం వేరే వేరే వాళ్ళ దగ్గర పనిచేస్తాం) పాపం వాళ్ళు వెళ్ళిన మీటింగ్స్ లో మా తరుపున ప్రచారం చేశారు.. మా పెద్దాయన అయితే కనబడిన ప్రతివాళ్ళకీ "there is a 'raa' party on so and so date.. make

sure to buy a ticket" అని అందర్నీ ఊదరగొట్టేశారు! (ఈ 'రా' వెనక చిన్న పిట్ట కధ.. చివర్లో :-) )

అలా ఏవో తంటాలు పడి టికెట్లయితే అమ్మేస్తున్నాం గానీ అసలు అరేంజ్‌మెంట్స్ దగ్గరికొచ్చేస్రికి మళ్ళీ టెన్షన్ -- అంతమందికి ఫుడ్ సరిగ్గా ఏర్పాటు చేయగలమా లేదా అని కొంతా, సరైన రూం దొరక్క మరి కొంతాను.. ముగ్గురం ఏమేం చేసుకురావాలో నిర్ణయించుకున్నాక మాలో ఒకమ్మాయికి కాస్త అర్జెంట్ పని వచ్చి తను పూర్తిగా దొరక్కుండా పోయింది.. ఇక మిగిలింది ఇద్దరమే!

మరి మేమిద్దరమే ఈ పనిని పూర్తి చేయగలిగామా!?!? లేదా.. వేచి చూడండి, వివరాల కోసం.. ఒక్కరోజు మాత్రమే!
:-)
 
  

అనగనగా ఒకరోజు..

(మొదటి ప్రచురణ మాలిక పత్రికలో )

"రేపు బోల్డంత పని ఉంది.. తలచుకుంటేనే నీరసం వస్తుంది!"
"ఇప్పుడేగా చేపల పులుసు బావుందంటూ అన్నం తిన్నారు! నీరసమై ఉండదు.. భుక్తాయాసమేమో?! మీరసలే తెలుగులో వీక్."
"నా తెలుగుకొచ్చిన ప్రోబ్లెమేమీ లేదు కానీ రేపు నేను గరాజ్ క్లీనింగ్ చేసుకోవాలి."
"దాందేముంది.. నేను హెల్ప్ చేస్తాను.. మీరు కూడా క్లీనింగ్ లో ఓ చెయ్యేయండి.. మీరే అంటారుగా టీం వర్క్ టీం వర్క్ అని."
"అమ్మో, నువ్వు మాత్రం నా పనిలో చేయి పెట్టకు.. అంతకుముందు నేను ఊర్లో లేనప్పుడు చూసి నా టూల్స్ అన్నిటినీ సర్దేశావ్.. ఆ తర్వాత ఏది ఎక్కడుందో వెతుక్కోలేక నేనైపోయాను.. నా పని నేను చేసుకుంటాను కానీ రేపొక్కరోజు మాత్రం you have to manage all the cleaning and mopping!"
"వెతుక్కోలేక మీ పని అయిపోయిందా? ట్రాన్స్పరెంట్ బాక్స్ లు తెచ్చి అన్నిటిని ఆర్గనైజ్డ్ గా సర్ది బయట లేబుల్స్ కూడా అతికించాగా?"
"అదే, ఆర్గనైజ్డ్ గా అని నువ్వనుకుంటావు.. నీకసలు టూల్స్ గురించేమీ తెలీదు.. ఒకేలా కనిపించాయి కదా అని ఒక బాక్స్ లో పెట్టేస్తావు."
"ఓ! ఒకేలా కనబడితే వాటిని వేరే వేరే బాక్సుల్లో పెట్టి, కొన్ని వంటిట్లో నా పోపుల డబ్బా పక్కన, ఇంకొన్ని బాత్రూం లో మీ షేవింగ్ కిట్ కింద పెట్టాలి కాబోలు!"
"ఛ నీకంతా వేళాకోళమే.. అయినా ఆ బండ పనులు నీకు చెప్పడం నాకిష్టంలేదు."
"అవును! జీడిపప్పు, బాదాం పప్పు వేరుచేసినట్లు ఒక చోట కూర్చుని ఆ నట్లూ బోల్ట్లూ వేరు చేయడం బండ పని.. ఇల్లంతా వాక్యూం చేసి, మాప్ చేయడం.. తళతళాలాడేలా బాత్రూం లు తోమడం నాజూకు పని!"
"నట్లూ, బోల్ట్లూ నా! అసలు వాటి విలువ తెలుసా నీకు!"
"విలువేమో కానీ వయసు మాత్రం బాగా తెలుసు! మా అమ్మమ్మ బారసాలప్పుడు తయారు చేసినవేమో అవి!"
"వాటినే యాంటీక్స్ అంటారే పిచ్చిమొహమా!"
"ఓ యాంటీక్ స్క్రూ డ్రైవర్, రెంచ్ లూ కూడా ఉంటాయన్నమాట.. ఎప్పుడో మీరు లేని రోజు చూసి వేలం వేసి పడేస్తా!"
"ఓయ్ అంతపని చేశేవు.. మళ్ళీ తర్వాతెప్పుడో నా మీద కోపమొచ్చి నువ్వు తట్టాబుట్టా సర్దుకునెళ్ళిపోతే నీకు రావాల్సిన భరణం నువ్వే పోగొట్టుకున్నట్లుంటుంది!"
"ఛ అదేం కాదు."
"నాకు తెల్సమ్మా.. ఎప్పటికీ నీ తోడూ నీడా నేనే అనుకుంటావని.. నన్నొదిలి వెళ్ళవనీ."
"గాడిద గుడ్డేం కాదూ!ఆ పాత ఇనప సామాను ఇస్తారా నాకు భరణం కింద!"
"నువ్వు చాలా ఎదిగిపోతున్నావే!"
"బాబూ, ఈ గొడవంతా ఎందుకుగానీ మీ పని మీరు చేసుకోండి.. ఏవో తంటాలు పడి ఇంట్లో పనంతా నేను చేసుకుంటాను.. ఏదో మన గెస్ట్ లు వచ్చేది ఎల్లుండే కదా, రేపొక్కరోజు తప్ప పనంతా చేయడం కుదరదని మీమీద ఆశ పెట్టుకున్నాను."
"వాళ్ళు గెస్ట్ లేంటి.. మన ఇంట్లో వాళ్ళే కదా.. వాళ్ళొస్తుంటే కూడా సర్దడం అవసరమా? అయినా పోయిన శనివారమే కదా క్లీన్ చేశాము!"
"నిజమే మరీ ప్రతీ వారం ఎందుకులేండీ ఇల్లు తుడుచుకోవడం.. సీజన్ కోసారి చేసుకుంటే సరిపోతుంది.. సర్లే నాకు నిద్రొస్తోంది.. పడుకుందామా?"
"నువ్వెళ్ళు నేను కాసేపు క్రికెట్ చూసొస్తాను."



                                                            ********

"గుడ్ మార్నింగ్ హనీ, బ్రేక్ ఫాస్ట్ బయటనించి తీసుకురానా?"
"అక్కర్లేదు, దోసెలు పిండి ఉంది."
"ఆ మళ్ళీ అంతసేపు నించుని ఏం వేస్తావులే.. అసలే మనకి చాలా పనుంది ఈ రోజు."
"ఆమాటేదో నిన్న రాత్రి టూల్సూ వాటి విశిష్టత గురించి మాట్లాడుతునప్పుడే చెప్పొచ్చు కదా.. పొద్దున్నే లేచి ఆ కొబ్బరి పచ్చడి చేసిన టైంని వేరేదానికి వాడుకునేదాన్ని!"
"ఎలా అయినా టైం మేనేజ్మెంట్ నీదగ్గర నించే నేర్చుకోవాలి.. అవునూ, అదేం వర్డ్ హనీ, 'విశిష్టతా'.. భలే ఉందే!అర్ధం ఏమిటంటావ్?"
"ఓవర్ యాక్షన్ తో పొద్దున్నే వికారం తెప్పించకండి.. మీరు మీ గరాజ్ లోకి కదిలితే నేను దోసెల పని కానిస్తాను."
"సరే సరే.. ఓ కప్పు కాఫీ తీసుకుని I'll be out of your way."


                                                         ********


“ఇదేంటీ, నానారాకాల టూల్సూ, వాటికి సంబంధించిన డబ్బాలూ నేలంతా పరిచేశారు? నాకైతే సర్దుతున్నట్లనిపించడం లేదు.. ప్లే ఏరియాలో ఆడుకుంటున్నట్లుంది!"
"చూశావా! ఎంత పని ఉందో చూడు.. చెప్తే అర్ధం చేసుకోవు."
"అదేంటీ, ఎందుకలా వాటన్నిటినీ అలా మూలకి తోస్తున్నారు?"
"కింద డర్టీగా ఉంది.. ఒకసారి గబగబా ఊడ్చేసి అప్పుడు సర్దడం మొదలుపెడతాను."
"ఓ అవన్నీ కింద పరిచాకగానీ మీకర్ధం కాలేదా నేలంతా దుమ్ము ఉందని?!"
"అబ్బా! నా పని నన్ను చేసుకోనీ.. మధ్యలో నీ నసేంటి.. నేనెలాగో చేసుకుంటాను కానీ నీ పని నువ్వు చేసుకో వెళ్ళి."
"....చేసేదేం లేదు కానీ మళ్ళీ ఆ కోపమొకటి!"


                                                              *********


(ఒక ఇరవై నిమిషాలయ్యాక..)
"బంగారాలూ, ఏం చేస్తున్నావూ?"
“ ……”
"నిన్నే హనీ."
"విషయం చెప్పండి!"
"డిన్నర్ ఇటాలియన్ ఆర్డర్ చేసుకుందామా?"
"పొద్దున్నే పదకొండింటికి డిన్నర్ సంగతెందుకుగానీ అసలు విషయం చెప్పండి.. నాకు పని ఉంది."
"అదేదో నీ బాక్స్ అనుకుంటా, ఫ్లవర్ వేజ్ లా ఉంది."
"అవును, మా కోవర్కర్ బర్త్ డే గిఫ్ట్ అది.. ఉండండి కార్లో పెట్టేసుకుంటాను."
"అది కాదు బంగారాలూ.. బాక్స్ పైన బొమ్మ చూస్తే యాష్ ట్రే లా కనిపించింది."
"ఫ్లవర్ వాజ్ మీకు యాష్ ట్రే లా అనిపించిందా?!?!"
"అంటే కరెక్ట్ గా అలానే కాదనుకో.. కానీ తీసి చూస్తే పోలా అనిపించి బయటకి తీసి చూశాను."
"అప్పుడైనా మీ సందేహం తీరిందా? ముందది కార్లో పెట్టేయండి మహానుభావా!"
"అక్కడికే వస్తున్నా.. చూసి పక్కన పెట్టి మళ్ళీ నా పనిలో పడిపోయాను.. అంతలో చేయి తగిలి పడింది.."
"ఏంటీ!! పడిందా? పగిలిందా??"
"పూర్తిగా పగల్లేదనుకో.. జస్ట్ గ్లాస్ క్రాక్ అయింది."
"జస్ట్ క్రాక్ అయిందా! ఇంక అదెందుకు పనికి వస్తుంది.. అసలు మీ పని మీరు చూసుకోక నా వస్తువుల జోలికి ఎందుకు వెళ్ళారు??"
"ఎందుకలా అరుస్తావ్? ఏదో అక్కడుంది కదాని తీసి చూశాను.. నువ్వు ఎక్కడబడితే అక్కడ పడేసి 'ఎందుకు తీశావ్.. ఎందుకు చూశావ్' అంటే ఎలా? అయినా ఇల్లంతా సరిపోలేదా? ఈ వేజ్ లూ బొచ్చెలూ తెచ్చి తెచ్చి గరాజ్ లో పెట్టడానికీ?"
"అంటే గరాజ్ లో మీ వస్తువులొక్కటే ఉండాలా?"
"అలా అన్నానా? అదేదో జాగ్రత్తగా పక్కన పెట్టుకోవచ్చుగా?"
"నిజమే, మా ఇంట్లో మూడు పదులు దాటేసిన ముక్కుపచ్చలారని పసిపిల్లాడు ఉన్నాడు, వస్తువులన్నీ అందకుండా జాగ్రత్తగా పెట్టుకోవాలి అన్న విషయం నేనే మర్చిపోయాను."
"అదిగో ఇప్పుడు నేనేమన్నాననీ అంత కోపం?"
"మీతో నాకు వాదనలొద్దుగానీ నేను కాసేపు బయటికెళ్ళి గ్రోసరీస్ తెచ్చుకుంటాను."
"సరే.. ఎదో ఒకటి చెయ్యి.. నా పని ఎక్కడిదక్కడే ఉంది."


                                                                    *********

"హల్లో హనీ! ఇంకా రాలేదే! మిస్సింగ్ యు, యూ నో!"
"మళ్ళీ ఏం కావాలీ?"
"అసలు సిసలు బెటర్ హాప్ఫ్ నువ్వే హనీ,నా అవసరాలన్నీ టక్కున పట్టేస్తావ్."
"సుత్తాపి విషయం చెప్పండీ."
"ఏం లేదు, ఇంకా స్టొర్ లోనే ఉన్నావా?"
"అవును.. ఏం?"
"నీ లంచ్ సాలడ్స్, అలానే ఫ్రూట్స్ తెచ్చుకోవడం మర్చిపోకు.. ఇప్పుడు ఫ్రెష్ గా పైనాపిల్స్ వస్తున్నాయి."
"అదే చేత్తో మీకోసం ఓ పనసకాయ కూడా తెస్తున్నా!"
"పనసకాయా? ఎందుకూ? పప్పులో వేస్తావా?"
"లేదు ఊరగాయ పెడతాను.. ఇంతకీ అసలు సంగతి చెప్తారా?"
"ఏం లేదు, కాస్త నా బీర్ తీసుకు రా ప్లీజ్"
"బీరా! ఐ కాంట్.. నా ఐడీ ఇంట్లోనే వదిలేసొచ్చాను"
"సో.... నిన్నెందుకు ఐడి అడుగుతారు?"
"అంటే?"
"చిన్నపిల్లలా కనిపిస్తే డౌటొచ్చి ఐడి అడుగుతారు హనీ!"
"అదే, మీ ఉద్దేశ్యం ఏంటీ అని?!"
"అంటే నువ్వు... ఓ.. ఓ.. మై! ఛ నా ఉద్దేశ్యం అస్సలది కానే కాదు.. ప్లీజ్."
"హ్మ్మ్.. బీరొక్కటేనా? ఇంకో ఐదునిమిషాలాగి 'అగ్గిపెట్టె హనీ' అని మళ్ళీ కాల్ చేస్తారా?"
"నాకింకేమీ అక్కర్లేదు కానీ నువ్వు ఐస్క్రీం కూడా తెచ్చుకో.. చాలారోజులైంది తిని పాపం."
"నేను ఏమేమి ఎన్నెన్ని రోజులు తింటున్నానో గమనిస్తున్నారన్నమాట! గుడ్ టు నో! ఇంక ఉంటా!"

                                                              *********

"ఇంకా సర్దడం అవ్వలేదా?"
"ఇంకెంతసేపు.. ఇదిగో అలా sort చేసి ఇలా సర్దేస్తాను."
"నేను బయటకెళ్ళినంత సేపూ ఏం చేశారు?!"
"జేన్ ఏదో హెల్ప్ కావాలంటేనూ వాళ్ళింటికెళ్ళి చేసొచ్చాను."
"ఆవిడొచ్చి అడిగిందా?"
"లేదే పాపం ఆవిడెందుకు అడుగుతుంది? డాగ్ ని వాక్ కి తీసుకెళ్తుంటే చూసి నేనే పలకరించి అడిగాను, ఏమన్నా పనుంటే చెప్పమని."
"మీరే అడిగారా????"
"అవునే, పాపం ఈసారి మనకి క్రిస్మస్ గిఫ్ట్ అందరికంటే ముందే ఇచ్చేసింది కదా! అందులో పెద్దావిడ కూడా"
"..........."
"అంత కోపమెందుకు? చిన్న పనే.. డెకరేషన్ లైట్లేవో సరిచేయాల్సొచ్చింది."
"వాటెవర్.. ఇంకా ఇంట్లో సగం పని అలానే ఉంది.. చివర్లో కాస్తన్నా చెయ్యేస్తారా?"
"నువ్వలా వెళ్ళి చేస్తుండు.. అరగంటలో వచ్చేస్తా."

                                                      *********
"హనీ.. హనీ.. "
"Is that you? Where are you?"
"I'm here at Chris's place, can you please pass the flash light I bought the other day?"
"what the !@#$%, అక్కడేం చేస్తున్నారూ?"
"అమ్మో, అదేంటీ అలా బూతులు తిడతావ్? వీడి టివి సౌండ్ పనిచేయడంలేదంట.. కాస్త చూడమని కాల్ చేశాడు."
"అదే మరి! తమరు మన కమ్యూనిటీ హెల్ప్ డెస్క్ మానేజర్ కదా.. ఒక నిమిషంలో అక్కడ వాలిపోయుంటారు!"
"అది కాదే, పాపం ఇంకాసేపట్లో పేట్రియాట్స్-రెడ్ స్కిన్స్ గేం ఉంది... అందుకే వచ్చాను."
"ఇంకేం తమరు కూడా గేం చూసి, అక్కడే తిని, తొంగోండి."
"అంత విసుగెందుకు చెప్పు.. కాస్త ఆ ఫ్లాష్ లైట్ నా మొహాన పడేస్తే వెళ్ళి ఒక్క నిమిషంలో వాడి పని చూసొస్తాను."
"మీతో ఇక మాటలనవసరం."
"పడెయ్యమమంటే విసిరెయ్యడమే! GOD! you're too much!!”

                                                         *********


"ఇవాళ డిన్నర్ సంగతేంటీ?"
"ఇటాలియన్ అని తమరే సెలవిచ్చారుగా!"
"అబ్బా, ఇప్పుడు ఆ బయట ఫుడ్ మీద అస్సలు మూడ్ లేదు.. చక్కగా ఇంట్లోవే తినేద్దాము.. ఫ్రిజ్ లో ఏమేం కూరలున్నాయి?"
"గుత్తి గుమ్మడికాయ.. బగారా బంగాళదుంప."
"you mean no proteins!!!"
"sorry, మర్చిపోయా.. ఆ డబ్బాలో కిలో కందిపప్పు కూడా ఉంది!"
“పొద్దున్నించీ పనిచేసి అలిసిపోయిన మొగుడికి చక్కని చికెన్ కూరతో తిండి కూడా సరిగ్గా పెట్టలేవన్నమాట!"
"......."
"అదేంటీ, అంత కోపం!! btw, కోపంలో నీ ఫేస్ అస్సలు బాగోదు.. యాక్."
"whaaaat!!!"
"am just being honest. నేను ఏమన్నా నీ మంచి కోసమే హనీ!"
"........"
"ఇంకా కోపమేనా? చెప్పా కదా నేను చేసేవన్నీ నీ మంచి కోసమే అని!"
"ఇంటెడు పని నామీద పడెయ్యడం నా మంచి కోసమా?!?!"
"మరి! నామీద కోపంతోనే కదా అన్ని పనులు.. అవసరమైనవీ, అవసరంలేనివీ టకటకా చేసేసుకున్నావ్.. ఇక నీకు వారం వరకూ ఎక్సర్సైజ్ అవసరం లేదు.. మన గెస్ట్స్ వెళ్ళేవరకూ నీ Curves జిమ్ము మొహం చూడక్కర్లేదు. అసలు నీ curves కి ఏం తక్కువైనాయని మళ్ళీ ఆ జిమ్ముకి పడీ పడీ వెళ్తావ్?"
"తక్కువై కాదు ఎక్కువై వెళ్తున్నా!"
"Seriously honey, you look perfect."
"ఇప్పుడే ఏదో యాక్.. థూ.. ఛీ.. అన్నట్లు గుర్తు?!"
"అబ్బా, అది కాదు కానీ పొద్దున్న నేను మధ్యలో ఏదో పని మీద ఇంట్లోకొచ్చినప్పుడు హగ్ చేసుకోలేదూ?ఎందుకూ, క్యూట్ గా కనిపించావనే కదా?"
"అప్పుడు నేను బాత్రూం సింక్ లు కడుగుతున్నట్టు గుర్తు!"
"మల్లెపూలూ, తెల్లచీరా కట్టుకున్నప్పుడు బావున్నావని లొట్టలేస్తూ అందరూ చెప్తారమ్మా!"
"జిడ్డోడుతున్నప్పుడు చెప్పడమే మీ స్పెషాలిటీ అంటారు!"
"నిజం హనీ, అలా పనులన్నీ చక చక చేసేస్తూ, ఇంటి మహరాణిలా కనబడుతుంటే ఎంత ముద్దొస్తావో తెలుసా?"
"చిన్నప్పుడు చందమామలు చదవని ఎఫెక్ట్ అన్నమాట! లేకపోతే మహారాణి చేత బాత్రూం సింక్ లు
కడిగించేవారా?”
"అప్పుడు చదవకపోతేనేం.. ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పు, రోజూ రాత్రి పడుకునేప్పుడు.. నా మహారాణిని ఎంతబాగా చూసుకోవాలో నేర్చుకుంటాను"
"(చిరునవ్వు)"
"wow! ages అయినట్లుంది నీ నవ్వు చూసి!"
"వీటికేం తక్కువలేదు.. పనంతా నాతో చేయించి చివర్లో ఇలా బటర్ పూయడం"
"అది కూడా 'I can't believe it's not Butter' హనీ"
"(నవ్వు)"
"బైదవే, పొద్దున్న జేన్ వాళ్ళ పోర్చ్ మీద లైట్స్ ఫిక్స్ చేస్తుంటే ఆవిడ నీకో కాంప్లిమెంట్ ఇచ్చింది"
"ఏంటంట"
"నువ్వు చాలా లక్కీ అంట"
"ఎందుకో?"
"ఇంకెందుకూ, నాలాంటి అన్ని పనులూ తెల్సిన హజ్బెండ్ దొరకడం వల్ల"
"(!$%#^*(!@#(*$^)"
"అదిగో మళ్ళీ ఆ ఫేసేంటీ.. అలా?!?! సర్లే, ఇప్పుడు ఆవిడ సంగతెందుకు గానీ గుత్తి పనసకాయ కూరేదో ఉందన్నావు కదా, దాంతో తినేద్దాం.. ఇవాళ్టికి ప్రోటీన్స్ వద్దులే.. సరేనా?"
"....................................................................................................................."

                                                                 *************

తప్పని వీడ్కోలు-2

   

..... ఆఖరి పెట్టె కూడా కనుచూపుమేర నించి అదృశ్యమైపోయినా ఏదో అత్యాశ.. ఇంకొన్ని క్షణాల్లో పట్టాల పక్కనున్న గడ్డిపూలు కోసుకుంటూ కనిపించే మలుపులోంచి తను నడిచి రావడం కనిపిస్తుందని! అవును, నేను ఇక్కడే వేచిఉంటానని తెలిసి ఏ క్షణాన్నైనా తను వచ్చేస్తుంది.. ఇందాకటివరకూ మాకాశ్రయమిచ్చిన బెంచీ మౌనంగానే నన్నాహ్వానించింది.. అప్పటిదాకా ఉన్న రంగుల వసంతాన్ని పంపేసి చుట్టూ శిశిరం సర్దుకుంది! ఋతువులు వెనక్కి నడవడంలేదుకదా?! ....


తెలుగుజ్యోతి జనవరి-ఫిబ్రవరి(2010) సంచికలో ప్రచురించబడిన చిన్న కధ... పూర్తిగా...
  
   

ఒక చిన్నమాట... మీకు చెప్పాలని.. (అసలు సంగతి)

  
Part 1: ఒక చిన్నమాట... మీకు చెప్పాలని… (ముందో చిన్న కధ)


......... నామీద నాకు ఒక తప్పు అభిప్రాయం ఉండేది; సమయం, మూడ్ రెండూ ఉంటే నేను రాయగలనని.. కానీ ఈ కవితలపై కసరత్తు చేస్తున్నప్పుడు అర్ధమైంది ఆ రెండూ ఉన్నా నేను రాయలేనని!! ఒకసారి వెనక్కి వెళ్ళి పాతవన్నీ చదువుకుంటూ అవి రాసినప్పటి మనఃపరిస్థితిని గుర్తు చేసుకుంటుంటే తెలిసింది వాటిలో ఎక్కువభాగం జ్ఞాపకాలకీ, పొందిన అనుభవాలకీ, చూసిన సంఘటనలకీ మనసు ఉన్నట్టుండి మరల స్పందించడంవల్ల రాసినవే కానీ రాయాలన్న తపనతో శ్రమించి రాసినవి కావని!!


మొన్నొకరోజు "ఫ్రీక్వెంట్ గా రాయడానికికి నాకు కుదరడం లేదండీ!" అని నా మీద నేనే జాలిపడిపోతూ ఒక సన్నిహితుని దగ్గర వాపోతే ఆయన "గంగిగోవు పాలు సామెత గుర్తు తెచ్చుకోండి" అన్నారు... "ఏంటో ఆయన అభిమానం!" అనుకుంటూ నాపని నేను చేసుకోబోతుండగా ఒక్కసారిగా ఆయనలానే అభిమానంగా నా రాతల్ని పలుకరించే పాఠకులందరూ గుర్తొచ్చారు!

నేను రెండు నెల్లకో, నాలుగు నెల్లకో నా సమయమూ, మూడ్, స్పందన ఇత్యాది గ్రహాల కలయికకి అణుగుణంగా ఒక పదిలైన్లు రాసి 'ఇదుగోండహో' అని అందించగానే ఎంతో అభిమానంగా స్పందించే పాఠకులందరికీ అంటే మీ అందరికీ నేనెంతో ఋణపడిఉన్నాను.. నాకు పదివేలు, నాకు ఏభై అని మళ్ళీ మీరందరూ రెడీ అయిపోతారేమో అందుకే ముందే చెప్తున్నాను, "ఈ ఋణం ఈ జన్మలో తీర్చుకోలేనిది!" నిజ్జంగా!!

ఉద్యోగినిగా, గృహిణిగా ఏదో నాపని నేను చేసుకుంటూ గుంపులో కొట్టుకుపోతున్న నన్ను మీ అభిమానపూర్వక స్పందనలు ప్రత్యేకంగా నిలబెట్టాయి.. నాకెంతో ఇష్టమైన పుస్తక/రచనా ప్రపంచంలో నేనూ ఓ భాగమవ్వగలననే ఆత్మవిశ్వాసం కలిగించారు!! పాఠకులు అభిమానులయ్యారు.. అభిమానులు ఆప్తమిత్రులుగా మారితే.. ఆప్తమిత్రులు సన్నిహితులై కుటుంబ సభ్యుల్లా ఒదిగిపోయారు!! ఇలా కుటుంబంలో భాగంలా మారిపోయిన కొందరి గురించి ఇంకోసారి తప్పక రాస్తాను కానీ అసలు ఈ టపా ముఖ్యోద్దేశ్యం, నిషిగంధగా నాకో అస్థిత్వాన్నిచ్చిన మీ అందరినీ పేరుపేరునా తలచుకుని కృతజ్ఞతలు చెప్పడం!

అదే నే చెప్పాలనుకున్న చిన్నమాట...... Thank you! Thank you all very much!!

ఇక నేనెవరెవర్ని తల్చుకున్నాను అనేది చూడాలంటే కాఫీ/టీ లేదా మీకిష్టమైన పానీయం తెచ్చుకుని ఈ ఇమేజెస్ క్లిక్కండి :-)

నా జ్ఞాపకశక్తి మీద నాకున్న ప్రగాఢ నమ్మకంతో చెప్తున్నాను, తప్పకుండా కొన్నిపేర్లు మర్చిపోయి ఉంటాను.. వారికి నా ముందస్తు క్షమాపణలు... కానీ అది ఉద్దేశ్యపూర్వకంగా చేసింది అస్సలు కాదనీ, ఈమధ్య వదలకుండా నా కొంగుపట్టుకు తిరుగుతున్న మతిమరుపు కారణంగా అని బాండ్ పేపర్ మీద సంతకం పెట్టి మరీ చెప్తున్నాను..

అలా మర్చిపోయినవారందరికీ మా పండు గాడితో నా స్పెషల్ థాంక్స్ పంపుతున్నాను..

అందరినీ ఒకసారి తలుచుకుని కృతజ్ఞతలు చెప్పడం తప్ప ఈ Thanksgiving టపా రాయడం వెనుక వేరే కారణమేమీ లేదని నొక్కి వక్కాణిస్తూ.. సెలవు...
:-)
  
   

ఒక చిన్నమాట... మీకు చెప్పాలని.. (ముందో చిన్న కధ)

   
  
ఆ మధ్య ఓ వారాంతం సాయంత్రం సమయమేంటో ఎటూ జారిపోకుండా నాపక్కనే బుద్దిగా కూర్చుంది.. నీక్కావాల్సినంతసేపు ఉంటానని కూడా మాటిచ్చేసరికి నా పాదపూజ చేసుకునే అవకాశం కాఫీటేబుల్ కి ఇచ్చేసి, తీరిగ్గా వెనక్కి జారగిలబడి, ఎన్నాళ్ళకో చేతికి చిక్కిన టివి రిమోట్ ని అపురూపంగా చూసుకుంటూ ఆన్ చేశాను.. సౌండ్ మొదలయ్యి, బొమ్మ కోసం నా కళ్ళు పత్తికాయల్లా విచ్చుకుని వేచి చూస్తుంటే ఉన్నట్టుండి టిక్ టిక్ టిక్ అని ఎవరో స్విచ్ ఆన్ ఆఫ్ చేసిన శబ్దం మొదలయ్యింది.. Mr.India లా ఎవరన్నా కనబడకుండా టివి పవర్ బటన్ ని నొక్కుతూ నన్ను ఆటపట్టిస్తున్నారేమోనన్న ఆశతో గాల్లో చేతులు ఆనందంగా ఆడించాను.. ఏం తగల్లేదు! పోనీ నేను కళ్ళు మూసుకుంటే నా కళ్ళముందుంటాడేమో అని గుడ్డిదానిలా తడుముకుంటుంటే కాఫీ టేబుల్ అంచుకి మోకాలు తగిలి నేను బాధతో 'అమ్మా!' అని అరిస్తే, పక్కింటి కుక్కపిల్ల సానుభూతిగా భౌమంది.. ఇంతలో ఆ టిక్కు టిక్కు శబ్దం కూడా ఆగిపోయింది.. అప్పుడు పక్కకి తిరిగి పడుకున్న బుర్రని తట్టి లేపి ఆలోచిస్తే అసలు విషయం అర్ధమైంది! మావారు ఇంట్లో లేనప్పుడల్లా ఎలక్ట్రానిక్ వస్తువులు వంతుల వారీగా పెద్దగా చిటికెలు వేసుకుని, ఆవులించి మరీ గాఢనిద్రలోకి జారుకుంటాయని, ఇప్పుడు జరిగింది కూడా ఆ కుట్రలో కూడా భాగమేననీ!!

'నువ్వు పనిచేస్తే ఎంత లేకపోతే ఎంత.. నీ అమ్మమ్మ లాంటి టివి తెచ్చుకుని నీ కళ్ళముందే దాన్ని చూస్తూ ఎంజాయ్ చేస్తాను' అని నిరశనగా చూసి గరాజ్ లో మావారి టివిని అక్కడి కనెక్షన్లన్నీ ఊడబెరికి లివింగ్ రూంలోకి మోసుకొచ్చాను.. అది నిజంగా అమ్మమ్మ లాంటి టివినే!! మావారు యుఎస్ కి వచ్చాక కొనుక్కున్న మొట్టమొదటి టివి.. అది కూడా స్టోర్ లో తళాతళలాడేది కాదు, ఎవరో వృద్ధ దంపతులు పెట్టిన గరాజ్ సేల్లో కొన్నది!!

సో, ఇక్కడి వైర్లన్నీ మళ్ళీ దీనికి రీకనెక్ట్ చేసి, ఆయాసపడుతూ ఆన్ చేస్తే నల్లగచ్చు మీద ఎవరో ముగ్గు పిండి పారబోసినట్లు స్క్రీన్ అంతా తెలుపు చుక్కల మయం.. పక్కనున్న కుర్ర టివి నిద్రలో కూడా కిసుక్కున నవ్విన అనుమానం వచ్చి ఇంకాస్త పట్టుదలతో ఆ వైర్లన్నిటినీ సరిచూడటం మొదలుపెట్టాను.. నాకెందుకో టివి/ఎంటర్టైన్ మెంట్ సెంటర్ వెనకాల ఉండే వైర్లని చూస్తే వారాల తరబడి స్నానపానాదులు లేకుండా దుమ్ము కొట్టుకుపోయి ఉండే ఇక్కడ నల్లవాళ్ళు వేసుకునే జడలు గుర్తొస్తాయి!!

సో, ముందు వాటన్నిటినీ క్లోరాక్స్ వైప్స్ తో క్లీన్ చేశేసి (మనలో మన మాట, ఈ పని కానీ మాఆయన చూసుంటే stand up on the bench అని నన్ను డైనింగ్ టేబుల్ ఎక్కించేసేవారు!! వైర్లకి తడి తగిలించడం అంత మహాపాపం వేరేది లేదు ఆయన దృష్టిలో!), అతి జాగ్రత్తగా మళ్ళీ కనెక్ట్ చేసి పవర్ బటన్ నొక్కాను.. అది మళ్ళీ ఫ్రెష్ గా పిండి పారబోసుకుంది తప్ప వేరే ప్రోగ్రెస్ కనిపించలేదు!

ఇక తప్పక ఆయనకి కాల్ చేశాను.. 'దాని మేల్ కనెక్షన్ దీని ఫిమేల్ కనెక్షన్కి ఇచ్చావా? ఆ యెల్లో ఎండ్ ఈ బ్లూ ఎండ్ పక్కనే ఉందా?' లాంటి ప్రశ్నలన్నిటికీ స్లిప్పులు రాసుకుని, పరీక్షకి సిద్ధమై ఆయన 'హలో' అనగానే సమస్య చెప్పాను.. ఏ ఉపోద్ఘాతమూ, భగవద్గీత శ్లోకాలూ వినిపించకుండా 'గరాజ్ లోంచి టివి మోసుకొచ్చావా? ఎందుకూ, బెడ్ రూం లో చూసుకోవచ్చుగా?!' అన్నారు!! ఆ క్షణాన ఎవడు కొడితే మైండ్ బ్లాకై ఎట్సెట్రా ఎట్సెట్రా జరుగుతుందోలాంటి పోకిరిలు నాకు ఆయనలో కనిపించారు!! నాకు ఖచ్చితంగా తెలుసు, నాలో ఆయనకి ఇలియానా కాదు, బహ్మి కనిపించి ఉంటాడని!! ఆ వేదనతో మారుమాట్లాడకుండా ఫోన్ పెట్టేశాను...

ఇంత పెద్ద ఎత్తున ఉపోద్ఘాతం ఇచ్చింది మా ఇంట్లో ఎన్ని టివిలు, ఏ ఏ గదుల్లో ఉన్నాయని చెప్పుకోవడానికి ఎంత మాత్రమూ కాదనీ, ఎప్పుడూ 'టైం లేదు మొర్రో' అని గింజుకునే నాకు ఉన్నట్టుండి బోల్డంత టైం దొరికితే ఎలా వృధా చేస్తానో చెప్పడానికి!! నాకు టైం మేనేజ్మెంట్ బానే తెలుసు.. కానీ అస్సలు తెలీందల్లా తీరిక మేనేజ్మెంట్!!

అర్ధరాత్రుల వరకూ ఆఫీసుకి కనెక్ట్ అయ్యి పని చేస్తున్నప్పుడూ, ఎక్కడైనా ఒక మంచి రచన చదవగానే నాకూ ఏదో ఒకటి రాయాలన్న ఆవేశం వచ్చినప్పుడూ ఇలాంటి తీరిక కోసమే నేను కలవరించేది! అంతెందుకూ, నన్నెవరన్నా 'ఏంటమ్మాయ్, నీ తర్వాత రచన ఎప్పుడూ?' అని అడగడం పాపం వెంటనే నాకు లేని తీరిక గురించీ తద్వారా నా దరికి రాని మూడ్ గురించీ సోదాహరణంగా వివరిస్తాను.. కానీ ఆ తీరికే అధాటున వచ్చి నా వళ్ళో వాలితే ఇదిగో ఇలా సావిత్రమ్మని (మా తమ్ముడంటాడు ఇప్పటి టివిలు కత్రినా కైఫ్ లా స్లిమ్ముగా గ్లామరస్ గా ఉంటే ఆనాటి టివిలు 'దేవత'లో సావిత్రిలా ముద్దుగా బొద్దుగా ఉంటాయని!) ఇంట్లో ఆ మూల నించి ఈ మూలకి మోసుకు తిరగడం, వైర్లన్నిటికీ తలస్నానాలు చేయించడం లాంటి పనులతో కాలం గడిపేస్తాను!!

అసలు ఊసుపోక రాసుకోవడం వేరు.. రెండు వాక్యాలు రాసి అలిసిపోయిన ఫీలింగ్ తెచ్చేసుకుని రెండు గంటలు కునుకు తీయొచ్చు.. కానీ ఎవరైనా మనమీద ఒకపాటి నమ్మకం/గౌరవం లాంటి ఉన్నతభావం ఉంచుకుని "మా ఫలానా కార్యక్రమానికీ/సంపుటికీ మీరో కవిత రాస్తే బావుంటుంది" అని అడిగినప్పుడు ఆ విషయాన్ని ఎంత బాధ్యతగా తీసుకోవాలి!! మళ్ళీ అలా అడిగింది ఏమాత్రం పరిచయంలేని వాళ్ళు కాదు.. నేనెంతో అభిమానించేవాళ్ళే! ఒకరు నాకిష్టమైన అంతర్జాల పత్రికైతే, ఇంకొకరు నాకు ఎంతో నచ్చే కవిగారు.. నాకు ఆయనంటే ఉన్న అభిమానానికీ, గౌరవానికీ అసలు ఆయన అడగడం అదృష్టంగా భావించి, ఆ రాత్రికి రాత్రి ఒక అందమైన కవితని సృష్టించి, భక్తిగా ఆయనకి సమర్పించుకోవాలి! ఆ రాత్రి కాదు కదా కనీసం రెండుమూడు రాత్రులవరకూ ఒక్క లైను కూడా రాయలేకపోయాను!!

సమయాభావం వల్ల కుదరలేదని మనసుకి సర్ది చెప్పుకున్నా వీలున్నప్పుడల్లా దేనిమీద రాద్దామా అని కవితావస్తువు కోసం వెదుక్కుంటూనే ఉన్నా! రెండు మూడు తోచాయి.. ఇది పత్రిక వారి కార్యక్రమానికి బావుంటుంది, అది కవిగారివ్వడానికి బావుంటుంది అని అంపకాలు కూడా విజయవంతంగా ముగిసాయి.. ఆ తర్వాత ఒకరాత్రి కూర్చుని ఒకదానిమీద కవిత పూర్తి చేశాను.. సంతోషంగా ఒకసారి ఒళ్ళు విరుచుకుని ఆ కవిత మొత్తంగా అలా చదివాను.. ఏం చెప్పమంటారు? నేను ఐదోతరగతిలో రాసిన "నీమీదొట్టు, నిన్ను మర్చిపోలేదు" కవిత దీనికంటే వెయ్యిరెట్లు నయం! 'ఐదోతరగతిలోనే అలాంటి కవితా!' అని మీరు నన్ను అదోలా చూడకండి మరి! వర్షాలు పడి చాన్నాళ్ళైందని మా అమ్మా, అమ్మమ్మ మాట్లాడుకుంటుంటే విని నాకు వాన మీద అకస్మాత్తుగా పుట్టిన బెంగతో అలా రాసానన్నమాట!

సరే, అసలు విషయంలోకి వస్తే.. ఆ రెండూ కవితా వస్తువుల్నీ మార్చి మార్చి మనసులో ఊహించుకుని, సరికొత్తగా అనుభూతి చెందడానికి ప్రయత్నించి, ఆ భావాల్ని ఎన్ని వర్షన్స్ లో రాసినా నాకస్సలు నచ్చడంలేదు.. అంతే! ఇంక వాటి గురించి ఆలోచించడం మానేశాను.. ఎక్కడో చదివాను, ఒక కవి/రచయిత మనసులోని భావావేశం కమనీయ కల్పనగా రూపుదిద్దుకోవడానికి ఒకసారి ఆరునిమిషాల్లో జరిగిపోతే ఇంకోసారి ఆరునెల్లు కూడా పట్టొచ్చంట!!


.........................................

చిన్నమాట అని రెండుపేజీలు చదివించింది ఇంతకీ ఆ మాటేమిటీ? ఎక్కడుంది అని వెతుక్కుంటున్నారేమో.. ఆ మాటేదో, అసలు స్వగతాల జోలికి పోని నేను రాసిన ఈ టపా ముఖ్యోద్దేశ్యమేమిటో తరువాతి భాగంలో చెప్తాను.. ఎంత.. జస్ట్ ఒకటీ రెండు రోజులు ఓపిక పట్టండి, ప్లీజ్ :-)

సశేషం......

ఈనాడు లో 'మానసవీణ'

'మనసులో మాట' సుజాతకు ప్రత్యేక కృతజ్ఞతలతో...

ఒట్టేసి చెప్పవా!

      
నువ్వు ముందా? రాత్రి ముందా?
సాయంసంధ్యతో నా రహస్య పందెం...
ఫలితం ముందే తెలిసినట్టు
మరపునపడ్డ పాట ఒకటి తోడు కూర్చుంది!

ఆకాశదీపాలన్నీ వెలిగాక
నీ ఆనవాలేదో
తలుపు తోసుకుంటూ చుట్టుముడుతుంది..

కళ్ళూ కళ్ళూ కలవగానే
సిద్ధంగా ఉన్న సగం నవ్వు
పెదవులపైకి జారుతుంది...
అలసట జతగా తెచ్చుకున్న అసహనం
మాటల్ని ముక్కలు చేసి విసిరేస్తోంది..

మెడ వంపులోనో నడుము మడతపైనో
నడిరేయిన వేలికొసల పలకరింపులు..
నిర్లిప్తత వాగు దాటాలంటే
శరీరాలు మాట్లాడుకోక తప్పదనుకుంటా!

స్పర్శ ఇచ్చిన భరోసానేమో
హఠాత్తుగా నా హృదయమంతా నీ ఊపిరి!

నిద్రదుప్పటి కప్పుతున్న నీ పరిమళం సాక్షిగా
ఒక్కమాట తీసుకోనీ..

చీకటిని కాకున్నా ప్రతి వేకువనీ
కలిసే ఆహ్వానిద్దాం!!


(తొలి ప్రచురణ ఆవకాయలో...)

అదే వాన...

జోరుగా మొదలైన వాన
ఆగకుండా..నిలకడగా పడుతూనే ఉంది..
మన పరిచయంలానే!

రోడ్డు చివరి ఒంటరి పాకలో
తగిలీ తగలకుండా...

హడావిడి పడుతున్న చీకటిలో
నింపాదిగా తడుస్తున్న కొండని చూస్తూ..

ఒకరికొకరమని తెలుస్తున్న తొలినాళ్ళవి..

ఉరుము ఉలికిపాటుకి
తగులుతున్న భుజం
సంకోచపు సరిహద్దుని
చెరిపి వేస్తుంటే..

అవసరమైన సందేశమేదో అందినట్టు
గాలితెర దీపం కళ్ళు మూసింది..
ఉన్నట్టుండి వంద పారిజాతాల
వత్తిడి.. పెదవులపైన!

హృదయాన్ని వెలిగించి
శరీరాన్ని మండించిన ఒక జ్వాల!
అప్రయత్నంగా ఇద్దరం వాన కింద..

జీవితానికి కొత్తచిరునామా నిర్ణయమైన క్షణాలవి!

ఇప్పుడూ అదే వాన.. కిటికీ అవతల..

పుస్తకం చదువుకుంటూ..
కాలివేళ్ళతో నా చేతిగాజులు లెక్కబెడుతూ..
పక్కనే నీ వెచ్చటి ఉనికి!

అనుభవం ఏదైనా
నీ సాంగత్యం ఇస్తున్న అనుభూతిలో
మళ్ళీ తడిసిపోతున్నాను!


(తొలి ప్రచురణ ఆవకాయలో...)

జలపాతం

దేవతలు ధరణి పైకి
జారవిడిచిన ఒక ధవళవస్త్రం..
తడబడుతూ.. తేలుతూ.. పరుగులు పెడుతూ..

మబ్బులు మురిపెంగా జార్చిన
చినుకు పోగులను కలుపుకుంటూ
అడుగు అడుగుకీ
తుళ్ళిపడుతున్న చిలిపిదనం..

తన్మయత్వంతో తాకబోతే
మనసంతా తడిపేసింది..

కదలని బండరాయి కరుకుదనం..
రాలిపడిన పూల నైరాశ్యం..
వేటినీ అంటనీయక
ఎగుడుదిగుడుల అనుకోని మలుపుల్లోకి
అలవోకగా జారిపోతోంది!

ఆకతాయిగా అడ్డుకుంటున్న
రాళ్ళగుట్టలపై అలిగి..
ఆకుపచ్చని ఆత్మీయత ఒడిలోకి
అధాటున దూకేస్తుంటే
పయ్యెద సర్దుకుంటూ ప్రకృతి
ఫక్కున నవ్వుతోంది!


కాంతిగారూ, చాలా రోజులకి పూసిన పువ్వు.. ఇది మీకోసం :-)
(తొలి ప్రచురణ ఆవకాయలో...)

మనోనేత్రం

తెలుగుజ్యోతి రజతోత్సవ ప్రత్యేక సంచికలో ప్రచురించబడిన కవిత...

రెండేళ్ళ చిట్టి నవ్వినప్పుడల్లా
తెల్లదనం తెరలు తెరలుగా విచ్చుకుంటుంది

కొసరి తినిపించే
అమ్మ చేతివేళ్ళ మీదుగా
పసుపు పవిత్రంగా అతుక్కుంటుంటే

కాలికి గుచ్చుకున్న ముల్లు నొప్పి
గుండెకి చేరనివ్వని నేస్తం స్పర్శ
హరితమై ప్రవహిస్తుంది..

తుంటరి చినుకుల చక్కిలిగింతలకి
తుళ్ళిపడుతున్న సెలయేరు
నీలాలు రువ్వుతోంది..

గ్రీష్మ కిరణాల
గాఢ చుంబనమే కదా ఎరుపంటే!

అపజయం పరిహసించినప్పుడల్లా
కాషాయం అభిమానంగా చుట్టుకుంటుంది..

సన్నజాజి సందెగాలుల ప్రణయావేశం
తలత్ గజల్ తో కలిసినప్పుడేగా
ఊదారంగు వింతహొయలేమిటో తెలిసేది!

ఇక..అన్ని రంగులూ కలిసిన నలుపు
కళ్ళెదురుగా కావాల్సినంత!!

మనోఫలకం పై చెక్కుకున్న
ఈ వర్ణమాలికని తాకినవారెవరనగలరు
నాకు చూపులేదని!?